طراحی شهری و محیط زیست پایدار بازآفرینی منظر و اکوسیستمهای طبیعی در شهرهای ساحلی با رویکرد تاب آوری اقلیمی و طراحی اکولوژیک

شهرهای ساحلی ایران به دلیل موقعیت استراتژیک در لبه های آبی نقشی محوری در بهبود کیفیت زندگی، ارتقای تاب آوری اقلیمی و بهره برداری از پتانسیل های مناظر ساحلی ایفا می کنند و به عنوان یکی از حوزه های کلیدی در شهرسازی و طراحی شهری مورد توجه قرار دارند. لبه های ساحلی به عنوان واسطه های بین خشکی و آب از ظرفیت های بصری، اکولوژیکی، اجتماعی و اقتصادی بی نظیری برخوردارند. چالش هایی نظیر فرسایش ساحلی، افزایش سطح آب دریا، تخریب اکوسیستم های طبیعی و فشار توسعه شهری، نیازمند راهکارهای مبتنی بر طراحی اکولوژیک منظر، طراحی شهری یکپارچه و تاب آوری اقلیمی است تا تعادل بین توسعه و حفاظت از محیط زیست برقرار شود. این پژوهش، با رویکردی فنی و چندرشته ای راهکارهای بازآفرینی منظر شهری ساحلی و ارتقای پایداری محیط زیست را با تاکید بر زیرساخت های سبز، مدیریت یکپارچه منابع آب، مصالح بومی و مشارکت جوامع محلی بررسی می کند. نتایج، مبتنی بر تحلیل محتوای مطالعات موردی بوشهر، چابهار و انزلی و مرور ادبیات علمی منتشر شده در منابع معتبر جهانی و داخلی نشان می دهد که تلفیق فناوری های نوین مانند مدل سازی دیجیتال و حسگرهای محیطی با طراحی اکولوژیک می تواند تاب آوری شهرهای ساحلی را تا ۳۰ درصد افزایش دهد. این رویکرد با تقویت خدمات اکوسیستمی و خلق فضاهای چند منظوره کیفیت زندگی ساکنان را بهبود بخشیده و پیشنهادهایی برای سیاست گذاری و جلب مشارکت جامعه محلی ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

محیط زیست ، پایدار ، طراحی شهری یکپارچه ، تاب آوری اقلیمی ، مناظر ساحلی شهری ، طراحی اکولوژیک ، اکوسیستم های طبیعی