بررسی اثر پیرشدگی قیر بر مقاومت کششی و حساسیت رطوبتی بتن آسفالتی ساخته شده با سنگدانه های سیلیسی و آهک

در این تحقیق تاثیر جنس مصالح سنگی بر پیرشدگی قیر در مخلوطهای آسفالتی مورد مطالعه قرار گرفته است. نمونه های آسفالتی ساخته شده با مصالح سنگی آهکی و سیلیسی تحت شرایط پیرشدگی کوتاه مدت و بلندمدت ۵ روزه و بلندمدت ۷ روزه قرار گرفته و مقاومت کششی و حساسیت رطوبتی آنها ارزیابی شده و با یکدیگر و حالت کنترل بدون اعمال پیرشدگی مقایسه گردیده اند. نتایج نشان می دهد مخلوط های ساخته شده با مصالح سنگی آهکی مقاومت کششی بیشتر و حساسیت رطوبتی کمتری نسبت به مخلوط های ساخته شده با مصالح سنگی سیلیسی دارند و تفاوت در حساسیت رطوبتی دو نوع مخلوط در مخلوط های پیر شده بیشتر می باشد. همچنین نتایج بیانگر این است که پیرشدگی باعث افزایش مقاومت کششی در حالت خشک مخلوط ها می گردد اما باعث افزایش حساسیت رطوبتی مخلوط ها می گردد. مقاومت کششی بعد از اعمال پیرشدگی بلندمدت ۷ روزه بر روی مخلوط های ساخته شده با مصالح سنگی آهکی به ترتیب ۱۳ و ۶۲ درصد نسبت به مخلوط پیر نشده افزایش می یابد و این مقادیر برای مخلوط ساخته شده با مصالح سنگی سیلیسی، به ترتیب ۱۷ و ۳۲ درصد می باشد. تاثیر پیرشدگی بر حساسیت رطوبتی مخلوط های ساخته شده با مصالح سنگی سیلیسی بیشتر از مخلوط های با مصالح سنگی آهکی است، اما تاثیر آن بر مقاومت کششی در حالت خشک در مخلوط های با مصالح سنگی آهکی بیشتر است.

کلیدواژه ها:

بتن ، آسفالتی ، پیرشدگی ، مصالح سنگی آهکی ، مصالح سنگی سیلیسی ، حساسیت رطوبتی