مروری بر پژوهشها انجام شده در خصوص تاثیر بار محوری بر بروز خرابیها در روسازیهای آسفالتی

افزایش سهم ترافیک سنگین و وقوع گسترده اضافه بار چالش تشدید خرابیهای سازه ای روسازیهای آسفالتی خستگی شیار شدگی و ترکهای انعکاسی را به مسئله ای محوری در نگهداری راه بدل کرده است. این مرور نظام مند با تمرکز بر بار محوری به عنوان محرک اصلی پاسخ مکانیکی روسازی بدنه ای از مطالعات عددی تئوری لایه ای و اجزا محدود، تحلیلی و مبتنی بر داده های میدانی را یکپارچه می کند و نقش سامانه های توزین حین حرکت و شاخص بار معادل محور تکی را در کمی سازی خسارت بررسی می نماید. مرور مطالعات نشان می دهد که افزایش بار محوری به صورت غیرخطی موجب تشدید کرنش کششی در زیر لایه آسفالتی و کرنش فشاری در لایه های زیرین روسازی می شود. در نتیجه، نرخ آغاز و گسترش ترک های خستگی، شکل گیری شیار شدگی و رشد ترک های انعکاسی افزایش می یابد. بر این اساس حتی افزایش های محدود در بار محوری می تواند با افزایش قابل توجه بار معادل محوری خسارت تجمعی روسازی را تشدید کرده و موجب کاهش محسوس عمر خدمت آن شود، همچنین متغیرهای وابسته مانند فشار باد تایر، سرعت حرکت و توزیع تنش تماس تایر اثر بار محوری را تقویت یا تعدیل کرده و حساسیت سازه را نسبت به ناوگان سنگین تغییر می دهند. هم افزایی داده های واقعی توزین حین حرکت با مدل های مکانیکی کالیبره شده در چارچوب سیستم های مدیریت روسازی دقت پیش بینی عملکرد را افزایش داده و امکان سیاست گذاری مبتنی بر شواهد برای کنترل بارگذاری، برنامه ریزی نگهداری و بهینه سازی چرخه عمر را فراهم می کند. جمع بندی این مرور تاکید می کند که مدیریت فعال بارهای محوری با پایش پیوسته، ناوگان، اعمال استانداردهای فشار تایر و راهبردهای کنترل اضافه بار راهکاری کلیدی برای کاهش نرخ خرابی و ارتقای تاب آوری و پایداری شبکه راه است که با رویکرد استفاده از سامانه های توزین در حال حرکت در پایش بار محوری و اضافه بار می توان از هزینه های عملیاتی کاست.

کلیدواژه ها:

بار محوری ، خرابی روسازی آسفالتی ، سیستم های مدیریت روسازی ، سامانه های توزین در حال حرکت