الگوی مطلوب طراحی فضاهای باز، عمومی در پرتو انگاره های حقوق شهروندی

در ایران یکی از حلقه های گمشده در زندگی روزمره مردم توجه به ساعات تفریح و گذران اوقات فراغت می باشد. درعین حال فضاهای موجود در شهرها از نظر وسعت یا تعداد می تواند کافی باشد ولی الگوی سازمان دهی شده و هدفمند برای تبدیل آنها به یک فضای باز عمومی با توجه به پتانسیل های حقوق شهروندی وجود ندارد. این پژوهش با مطمح نظر قرار دادن این مهم که ارائه خدمت عمومی به مثابه هدف غایی نظام حقوق اداری قلمداد گردیده و رعایت حقوق و آزادی های بنیادین شهروندان نیز به عنوان مبنای علم موصوف محسوب می گردد و اجتماع هدف و مبنای مذبور تشکیل دهنده اصول بنیادین حقوق اداری می باشند، لذا نگارندگان در مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی نسبت به ارائه الگوی تجویزی و تز محور جهت بهره برداری مطلوب از فضاهای باز عمومی شهری در راستای ارائه خدمات حقوق عمومی مبادرت ورزیده اند. بدیهی است رکن رکین و نقطه ثقل پژوهش حاضر آن است که در مقام انجام به مبنای حقوق اداری که همان آزادی شهروندان است اشاره گردیده است. نتایج حاصل از این تحقیق می تواند نقش فضاهای شهری در تولید سرمایه اجتماعی را به عنوان یک کاتالیزور مشخص کرده و این مفهوم را در شهرسازی روشن کند. تدوین اصول طرحی و برنامه ریزی برای الگوی طراحی فضاهای باز عمومی موجود در شهرها از اهداف این پژوهش می باشد.

کلیدواژه ها:

الگوی طراحی فضای باز عمومی ، سرمایه اجتماعی ، حقوق شهروندی ، حقوق اداری