ارزیابی کمی و کیفی فضای سبز شهری تبریز با استفاده از سنجش از دور و شاخص های اکولوژیکی

فضای سبز شهری یکی از مهمترین مولفه های پایداری محیط زیستی و کیفیت زندگی در شهرها محسوب می شود. شهر تبریز به عنوان یکی از کلان شهرهای نیمه خشک ایران طی دهه های اخیر با گسترش کالبدی، افزایش جمعیت و تغییر کاربری اراضی روبه رو بوده است که این تحولات ساختار اکولوژیکی و الگوی توزیع فضای سبز آن را تحت تاثیر قرار داده است. هدف این پژوهش ارزیابی کمی وسعت، سرانه و تغییرات زمانی و کیفی سلامت پوشش گیاهی و پیوستگی فضایی فضای سبز شهری تبریز با بهره گیری از داده های سنجش از دور و شاخص های اکولوژیکی است. در این مطالعه از شاخص های NDVI، SAVI و معیارهای سنجش ساختار سیمای سرزمین (Landscape Metrics) برای تحلیل وضعیت پوشش گیاهی استفاده شده است. نتایج نشان می دهد که اگرچه برخی پارک های بزرگ شهری از کیفیت پوشش گیاهی مناسبی برخوردارند، اما توزیع فضایی فضای سبز نابرابر بوده و گسست اکولوژیکی میان لکه های سبز در مناطق متراکم شهری مشاهده می شود. یافته ها بر ضرورت برنامه ریزی اکولوژیک و توسعه متوازن فضای سبز تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

فضای سبز ، شهری ، NDVI ، سنجش از دور ، اکولوژی ، منظر ، جزیره حرارتی تبریز