نقد و تحلیل ساختار شهرداریهای ایران با نگاهی به تجارب انگلستان فرانسه و مالزی

شهرداری ها به عنوان مهم ترین نهادهای مدیریت شهری نقش کلیدی در توسعه پایدار، بهبود کیفیت زندگی شهروندان و اجرای سیاست های عمومی در سطح محلی دارند. در ایران قانون شهرداری مصوب ۱۳۳۴ و اصلاحات بعدی آن چارچوب اصلی حقوقی اداره شهرها را تشکیل می دهد؛ با این حال با گذشت بیش از شصت سال از تصویب آن بسیاری از مواد این قانون پاسخگوی نیازهای نوین شهرنشینی، تغییرات اقتصادی و اجتماعی و الزامات حکمرانی شهری معاصر نیست. پژوهش حاضر با هدف تحلیل محتوایی و انتقادی قانون شهرداری های ایران به بررسی نقاط قوت و ضعف ساختار قانونی موجود پرداخته و آن را با نظام های شهرداری در چند کشور منتخب از جمله انگلستان، فرانسه و مالزی مقایسه می کند. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه کتابخانه ای و اسنادی است. نتایج نشان می دهد که قانون شهرداری ایران دارای کاستی هایی در حوزه تفکیک وظایف، استقلال مالی، نظارت دموکراتیک و مشارکت شهروندان است، در حالی که در کشورهای مورد مطالعه اصول شفافیت، تمرکززدایی و پاسخگویی شهری به طور موثری نهادینه شده است. در پایان پیشنهادهایی برای اصلاح قانون شهرداری ایران بر اساس الگوهای موفق جهانی ارائه گردیده است.

کلیدواژه ها:

شهرداری ، قانون شهرداری ، ایران ، مدیریت شهری ، حکمرانی محلی ، مطالعه تطبیقی