تاب آوری شهری؛ مفاهیم، اهمیت و استراتژی های برنامه ریزی راهبردی

تاب آوری شهری را می توان به عنوان ویژگی فضای شهری تعریف کرد که برای کاهش آسیب پذیری، نابرابری و جداسازی شهری ضروری است و قادر به جلوگیری از مشکلات آیندهای است که مانع عملکرد شهر و قلمروهای آن می شوند. یک شهر تاب آور، شهری خواهد بود که برای اقدام و پاسخگویی به موانع، چه ناگهانی و چه ساختاری آماده است. رشد سریع شهرنشینی و تغییرات اقلیمی، اهمیت مدیریت موثر ریسک بلایای طبیعی و توانایی شهرها برای جذب شوک های ناشی از آن ها را برجسته کرده است. تاب آوری شهری (urban resilience) به عنوان یک اصطلاح یک پارچه کننده تعریف می شود که به توانایی یک شهر برای مدیریت رویدادهای مرتبط با ریسک قابل پیش بینی و غیرقابل پیش بینی کمک می کند. هدف اصلی مقاله ایجاد ارتباط بین برنامه ریزی راهبردی و تاب آوری شهری است زیرا در مواجهه با افزایش بی سابقه ریسک های چندوجهی، برنامه ریزی راهبردی شهری متحول شده است. دیگر هدف صرفا توسعه نیست؛ بلکه تضمین بقا و تداوم کارکردها در شرایط عدم قطعیت است. بر اساس ادبیات علمی، تقویت تاب آوری شهری نیازمند یک استراتژی بلندمدت است که باید شامل اجرای اقدامات کاهنده ریسک، توسعه سیستم های هشدار اولیه و به کارگیری ابزارهایی نظیر برنامه ریزی کاربری زمین و کدهای ساختمانی باشد.

کلیدواژه ها:

برنامه ریزی ، بحران ، راهبرد ، مدیریت شهری ، تاب آوری