هم بافتی بوم شناختی منظر شهری استراتژیهای ادغام زیبایی شناسی ارگانیک در طراحی فضاهای پایدار با تاکید بر الگوهای بومی

توسعه شهری معاصر با چالش های متعددی نظیر تخریب تنوع زیستی، فرسایش هویت مکانی و افزایش گسستگی انسان با طبیعت مواجه است. این پژوهش با هدف تدوین چارچوبی نظری و عملی برای دستیابی به هم بافتی بوم شناختی منظر شهری (Eco-Contextual Cohesion) از طریق ادغام فعالانه زیبایی شناسی ارگانیک (Organic Aesthetics) و الگوهای بومی طراحی منظر تدوین شده است. این رویکرد پایداری را نه تنها در ابعاد فنی و اکولوژیکی، بلکه در سطوح ادراکی، حسی و فرهنگی زیبایی شناختی جستجو می کند. مبانی نظری تحقیق بر نظریه حیاتمندی (Biophilia) و اصول فرم شناسی ارگانیک استوار است. روش تحقیق ترکیبی شامل تحلیل اسنادی عمیق و تحلیل کیفی توصیفی یک مورد موردی فرضی مبتنی بر داده های واقعی به کار گرفته شده است. نتایج نشان می دهد که ادغام الگوهای بومی در طراحی منظر با تقلید از ساختارها، ریتم ها و فرآیندهای طبیعی منطقه می تواند کیفیت ادراکی فضا را ارتقا داده و همزمان عملکرد اکولوژیکی سیستم های شهری را بهبود بخشد. هم بافتی بوم شناختی به عنوان راهکاری برای غلبه بر تضاد میان کالبد مصنوعی و بستر طبیعی شهر عمل می کند و پیشنهاد می نماید که زیبایی شناسی ارگانیک باید مبنایی برای استراتژی های طراحی منظر پایدار در نظر گرفته شود.

کلیدواژه ها:

هم بافت ی ، بوم شناختی ، زیبایی شناسی ارگانیک ، منظر شهری پایدار ، الگوهای بومی ، نظریه حیاتمندی ، طراحی منظر