تاثیر سازه های فرا بافت شهری بر شکل دهی به حافظه جمعی و بازتولید هویت فضایی: رویکردی انتقادی مبتنی بر نظریه های پدیدارشناسی و نشانه شناسی

این پژوهش به بررسی تعامل پیچیده میان عناصر کالبدی نوین در بافت شهری سازه های فرا بافت یا Meta-Textural Constructs و فرآیندهای شکل گیری حافظه جمعی و پایداری هویت فضایی می پردازد. با توجه به شتاب روزافزون تغییرات شهری و ظهور پدیده های معماری که از بستر تاریخی فاصله می گیرند، این مقاله با رویکردی انتقادی و کیفی بر نقش این سازه ها در تعدیل یا تخریب پیوستگی معنایی شهر تمرکز دارد. روش تحقیق ترکیبی از تحلیل کیفی مبتنی بر تفسیر پدیدارشناسانه (Phenomenology) و چارچوب های نشانه شناسی (Semiotics) است. داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای عمیق، تحلیل اسنادی و بررسی موردی نمونه های شاخص شهری در کلان شهرهای منتخب گردآوری شده است. نتایج نشان می دهند که اگرچه سازه های فرا-بافت می توانند به عنوان نشانه های نوآورانه عمل کنند، اما فقدان ارتباط ارگانیک با «آنچه بوده» و «آنچه هست»، منجر به گسست در پیوستار هویت شهری و ایجاد «بیمکلی» (Placelessness) در ذهنیت ساکنان می شود. پیشنهاد می شود که در طراحی های شهری نظریه های «بازنمایی نشانه ای» و «تجربه زیسته» برای تضمین تداوم هویت فرهنگی به کار گرفته شوند. این پژوهش به غنای دانش موجود در زمینه معماری پست مدرن و منظر شهری کمک شایانی می نماید.

کلیدواژه ها:

معماری ، هویت شهری ، سازه های فرا بافت ، حافظه جمعی ، پدیدارشناسی ، نشانه شناسی ، منظر شهری