طراحی چارچوب سنجش رویکرد بیوفیلیک در برنامه ریزی شهری کلانشهرهای ایران

به دنبال رشد سریع جمعیت و گسترش شهرها و به خصوص کلان شهرها مشکلات و چالش های متعددی ناشی از جدایی شهر و طبیعت در ابعاد مختلف، اجتماعی اقتصادی و به ویژه زیست محیطی به وقوع پیوست. در راستای حل این مشکلات پارادایم توسعه شهری پایدار و از درون آن رویکردها و نظریه های گوناگونی وارد حوزه شهرسازی گردید. رویکرد برنامه ریزی شهری بیوفیلیک از جمله مهم ترین این رویکردها است که با در نظر گرفتن حضور طبیعت در شهر از یک سو و تعاملات حسی عمیق شهروندان با طبیعت و فرهنگ مبتنی بر طبیعت از سوی دیگر به عنوان اصل اساسی در برنامه ریزی در سال های اخیر مطرح گردیده است. با این حال همچنان چارچوب جامع مشخصی برای ارزیابی این رویکرد در مقیاس کلان در کشور ایران وجود ندارد. هدف از این مقاله تدوین چارچوب چندبعدی برای ارزیابی رویکرد برنامه ریزی شهری بیوفیلیک در مقیاس کلان می باشد. در این راستا پس از مرور ادبیات مرتبط با موضوع مولفه ها و سنجه های رویکرد برنامه ریزی شهری بیوفیلیک استخراج گردید. روش پژوهش حاضر با توجه به گردآوری اطلاعات از منابع کتابخانه ای از نوع توصیفی-پیمایشی بوده و به لحاظ هدف در گروه تحقیقات کاربردی است. نتایج پژوهش بیانگر آن است که برنامه ریزی شهری بیوفیلیک رویکردی چندبعدی متشکل از ۳۹ سنجه در قالب مولفه های حیات، اجتماعی، پویایی اقتصادی، حمل ونقل، سبز، پایداری زیست محیطی و مدیریت شهری کارآمد می باشد.

کلیدواژه ها:

چارچوب بکارگیری رویکرد ، بیوفیلیک ، کلانشهرها ، برنامه ریزی شهری