انتقال آب از سواحل جنوبی، ضرورتی دیرهنگام غیر قابل اجتناب و پر مخاطره

نمک زدایی و انتقال آب با هدف مقابله با کمبود آب با تبدیل آب دریا به آب شیرین و انتقال آن به مناطق کم آب انجام می شوند. این پروژه ها اغلب شامل استخراج آب دریا، نمک زدایی آن با استفاده از فناوری هایی مانند اسمز معکوس یا تقطیر و سپس انتقال آب شیرین از طریق خطوط لوله به مناطق نیازمند هستند. کمبود منابع آب در مناطق مرکزی و جنوب شرقی ایران و افزایش روز افزون تقاضا در راستای فعالیت های صنعتی و معدنی، ضرورت شیرین سازی آب از خلیج فارس را بر خلاف هزینه های غیر قابل تصور، اجتناب ناپذیر نموده است. شیرین سازی در کشورهای همسایه جنوبی همانند عمان، امارات و ... به خصوص در ۳۰ سال گذشته، به سرعت و با مقیاس وسیع افزایش یافته هر چند هزینه شیرین سازی هر متر مکعب آب تقریبا حدود ۵ دلار و انتقال آن حدود ۴ دلار برآورد می شود. بررسی های تحلیلی نشان می دهد کارخانه های صنعتی و معدنی در مرکز و جنوب شرق ایران سالانه به ۱۱۰ میلیون متر مکعب آب شوری زدایی شده نیاز دارند. این تقاضا به کمک خط لوله ای به طول ۷۶۰ کیلومتر و قطر ۱۶۰ سانتی متر با فشاری حدود ۱۶ تا ۴۰ بار امکان پذیر می گردد. عواقب زیست محیطی این پروژه، تولید دی اکسید کربن حاصل از مصرف سوخت، نابودی مجموعه جانوری و گیاهی همانند اسفنج ها، مرجان ها، جلبک ها حاصل از تخلیه پساب ها، تغییر PH و ... در محدوده های مورد استفاده می باشد.

کلیدواژه ها:

نمک زدایی ، انتقال ، آب ، اثرات زیست محیطی ، ایران