برنامه ریزی تاب آوری سکونتگاه های شهری در مواجهه با ناامنی آبی مورد پژوهی شهر مشهد

امروزه ناامنی آبی یکی از بزرگترین خطرات برای حیات بشر محسوب می شود که در عمل سکونتگاه های انسانی و از جمله شهرها را با مسائل و مشکلات عدیده ای روبرو ساخته است. متاثر از این پیامدها یکی از اهداف بخش آب جهان تا سال ۲۰۵۰ با دید توسعه پایدار ارتقا امنیت آبی است. در این راستا برنامه ریزی برای تاب آور نمودن سکونتگاه های شهری در مواجهه با ناامنی آبی می تواند در ارتقا امنیت آبی، آنها مثمر ثمر باشد. به همین منظور، پژوهش حاضر در راستای برنامه ریزی تاب آوری شهر مشهد در مواجهه با ناامنی آبی انجام گرفته است. در این پژوهش با روش کمی-کیفی و ماهیت توصیفی-تحلیلی تعداد دو دسته پرسشنامه بر اساس طیف لیکرت بین ۴۰۰ نفر از شهروندان شهر مشهد و همچنین ۴۰ نفر از کارشناسان شرکت آب و فاضلاب شهر مشهد و شرکت آب منطقه ای خراسان رضوی توزیع شده و برونداد آنها با استفاده از آزمون تی تک نمونه ای و تحلیل سوات مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفته است. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که شهر مشهد از تاب آوری لازم برای مواجهه با ناامنی آبی برخوردار نبوده و عواملی همچون پایین بودن سرانه آب های سطحی قابل آشامیدنی در دسترس برای شهروندان، صرفه جویی نامطلوب آب آشامیدنی توسط شهروندان، اهتمام پایین نسبت به تصفیه آب های خاکستری برای مصرف شهروندان، نبود طرح و برنامه مشخص توسط مدیریت شهری برای رویارویی با بلایای مرتبط با آب در این زمینه موثر بودند. بدین ترتیب برنامه ریزی برای تاب آوری این شهر در مواجهه با ناامنی آبی باید به عنوان بخشی جدایی ناپذیر از استراتژی های بلندمدت توسعه شهری در نظر گرفته شود تا در بستر تامین مطمئن، باصرفه و پایدار آب آشامیدنی سالم و باکیفیت برای شهروندان و فعالیت های تولیدی شهر، پایدارسازی و حفاظت از منابع تامین آب آشامیدنی سالم و بهداشتی برای شهروندان، تاب آوری شهر در مواجهه با مخاطرات آبی و مدیریت پایدار منابع متنوع تامین آب آشامیدنی شهروندان بتوان به ارتقای امنیت آبی شهر مشهد نائل آمد.

کلیدواژه ها:

بحران آب ، تغییرات اقلیمی ، ناامنی آبی ، تاب آوری شهری ، شهر مشهد