تبیین الگوی حکمروایی شایسته شهری در نهاد شهرداری

حکمروایی مطلوب شهری بر ساخت نظری و فکری نظام برنامه ریزی شهری کشور نیست مثل مفاهیم شهری دیگری ابتدا در آکادمیای غرب ساخته و پرداخته شد اما در نظام عقیدتی و فکری می توان برای آن تبارشناسی کرد. آیه شریفه و امرهم شوری بینهم حکایت از امر سیاسی مشارکتی است که در مدینه النبی هم به نوعی بروز و ظهور یافته بوده است پشتیبان اجتماعی حکمروایی شایسته شهری همانا همین تبارشناسی قرآنی است که با توجه به جمعیت و خلق مسلمان سنی مذهب و شیعه مذهب ما را امیدوار می کند که نه در ساخت قطعیت های ریاضی - علمی بلکه در بستر احتمالات و سبک زندگی و منطق زبان بتوان به سمت نقش آفرینی مشارکتی و فعال نهادهای مدنی در ساخت فضایی و اقتصادی و اجتماعی شهر امیدوار بود.

کلیدواژه ها:

حکمروایی شایسته شهری ، شهرداری ، نظام برنامه ریزی شهری