بررسی جایگاه پدافند غیر عامل در جغرافیا و برنامه ریزی شهری برای تامین امنیت شهرها

ایجاد یک محیط ایمن برای زندگی انسان در کنار سایر نیازهای فیزیولوژیک از نیازهای اصلی بشر است به گونه ای که احساس ناامنی از محیط و نگرانی های ناشی از آن سایر فعالیت های وی را تحت الشعاع قرار داده و اگر استمرار یابد نوعی اختلال در فعالیت های انسانی را سبب می گردد. مخاطره چه به صورت طبیعی مانند سیل و زلزله و چه به صورت انسانی مانند جنگ و انفجار به معنی پتانسیلی برای علت خسارت محسوب می شود. شهرها محل تجمع نیروی انسانی بوده و بیشتر مراکز تصمیم گیری، سیاسی اداری و نظامی، سرمایه های مالی و معنوی در شهرها مستقر می باشد و به واسطه برخورداری از امکانات و خدمات رفاهی، معیشتی و همچنین حلقه ارتباطی و کانون انسجام منطقه ای نقش پشتیبانی و بسیار موثری در هدایت و اداره جنگ و مدیریت عملیات پدافندی بر عهده دارند. بر این اساس اجرای اصول پدافند غیر عامل به منظور حفاظت از شهرها سبب استمرار فعالیت های زیربنایی، تامین نیازهای حیاتی، تداوم خدمات رسانی عمومی و تسهیل اداره کشور در شرایط تهدید و بحران تجاوز خارجی و حفظ بنیه دفاعی به رغم حملات خصمانه و مخرب دشمن و کاستن از آسیب پذیری مستحدثات و تجهیزات حیاتی و حساس کشور می شود. در این راستا برنامه ریزی انسانی و کالبدی برای دستیابی به هماهنگی فضایی بهینه از فعالیت های متفاوت انسانی برای افزایش کیفیت زندگی و کاهش میزان خطر امری ضروری می باشد. لذا در این مقاله بعد از بیان مبانی نظری و اهمیت و ضرورت مبحث پدافند غیر عامل، نقش برنامه ریزی شهری در ارتقای امنیت شهرها از دید پدافند غیر عامل مورد بررسی قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

بحران ، پدافند غیر عامل ، برنامه ریزی شهری ، بنیه دفاعی ، امنیت شهری