طراحی پارکهای شهری در بستر معماری معاصر بررسی رویکردهای طراحی منظر با تاکید بر نمونه های موردی معاصر

در دهه های اخیر رشد سریع شهرنشینی و افزایش تراکم شهری موجب شده است که توجه به فضاهای عمومی با کیفیت به ویژه پارکهای شهری به یکی از موضوعات مهم در حوزه معماری و طراحی شهری تبدیل شود. پارکها علاوه بر کارکردهای زیست محیطی نقش مهمی در ارتقای کیفیت زندگی شهروندان، تقویت تعاملات اجتماعی و ایجاد هویت شهری ایفا می کنند. در این میان تحولات معماری معاصر با تاکید بر مفاهیمی همچون پایداری محیطی، طراحی انسان محور، انعطاف پذیری فضایی و استفاده از فناوریهای نوین رویکردهای جدیدی را در طراحی پارکهای شهری مطرح کرده است. هدف این پژوهش بررسی و تحلیل نقش اصول معماری معاصر در شکل گیری و ارتقای کیفیت طراحی پارک های شهری است. روش تحقیق در این مطالعه توصیفی تحلیلی بوده و اطلاعات مورد نیاز از طریق مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع نظری در حوزه معماری منظر و طراحی شهری گردآوری شده است. همچنین به منظور درک بهتر رویکردهای طراحی معاصر دو نمونه موردی شاخص شامل پارک هایلاین در نیویورک و پارک سوپر کیلن در کپنهاگ مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته اند. نتایج پژوهش نشان می دهد که به کارگیری رویکردهای نوین معماری معاصر در طراحی پارکها، از جمله تلفیق عناصر طبیعی با ساختارهای معماری ایجاد فضاهای چند منظوره توجه به مشارکت اجتماعی کاربران استفاده از راهکارهای پایدار می تواند نقش موثری در افزایش کارایی و جذابیت فضاهای عمومی شهری داشته باشد. بر این اساس طراحی پارکهای شهری در چارچوب معماری معاصر می تواند به ایجاد فضاهایی پویا، انعطاف پذیر و متناسب با نیازهای متغیر شهروندان در شهرهای امروزی منجر شود.

کلیدواژه ها:

پارک شهری ، معماری معاصر ، معماری منظر ، فضای عمومی ، پایداری