طراحی اکوسیستم های مقاوم به خشکسالی سنتز دانش بومی ایران و فناوری های نوین امارات با استفاده از تحلیل داده های محیطی

تغییرات اقلیمی به ویژه در مناطق خشک و نیمه خشک خاورمیانه چالش های بی سابقه ای برای توسعه پایدار ایجاد کرده است. این پژوهش به تحلیل و بررسی نقش دانش بومی ایران و فناوری های نوین امارات در طراحی اکوسیستم های مقاوم به خشکسالی پرداخته و راهکارهای ترکیبی این دو رویکرد را مورد ارزیابی قرار می دهد. دانش بومی ایران با ویژگی هایی مانند حیاط مرکزی، بادگیرها، قناتها و استفاده از مصالح بومی با ظرفیت حرارتی بالا به کاهش مصرف انرژی، بهینه سازی منابع آب و افزایش تاب آوری در برابر خشکسالی کمک کرده است. از سوی دیگر فناوری های نوین امارات، مانند سیستم های خنک کننده هوشمند و پوشش های بازتابنده حرارتی، مصرف انرژی و منبع آب را کاهش داده و به بهره وری بالاتری در برابر تغییرات اقلیمی دست یافته اند. ترکیب این دو رویکرد می تواند به راه حل های پایدار و جامع تری برای طراحی ساختمان ها و فضاهای شهری مقاوم به خشکسالی منجر شود. ابزارهای شبیه سازی مانند Dragonfly و Ladybug به طور خاص در ارزیابی سناریوهای طراحی مقاوم به خشکسالی به کار رفته اند و نتایج حاصل از آنها به طراحان کمک می کند تا تصمیم گیری های مبتنی بر شواهد علمی داشته باشند. این تحقیق همچنین پیشنهاداتی برای استفاده بهینه از این ترکیب در پروژه های معماری و شهری در مناطق خشک و نیمه خشک ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، خشکسالی ، خاورمیانه ، تاب آوری ، سازگاری اقلیمی ، فناوری های نوین