بررسی تطبیقی نسل ۲ و نیازهای فضایی جدید در طراحی مجتمع های مسکونی

تحولات جمعیتی و فرهنگی دهه های اخیر به ویژه ظهور نسلی که زیست روزمره آن در پیوند همزمان با فضاهای فیزیکی و بسترهای ارتباطی دیجیتال شکل گرفته، سبب دگرگونی در الگوهای ادراک استفاده و معناپردازی فضاهای مسکونی شده است. نسل زد با برخورداری از الگوهای رفتاری، سیال تعاملات شبکه ای و گرایش به استقلال فردی همراه با مشارکت اجتماعی چارچوب های رایج طراحی مجتمع های مسکونی را با چالش های مفهومی و عملکردی مواجه ساخته است. هدف پژوهش حاضر، تبیین و تحلیل تطبیقی ویژگی های نسلی و استخراج پیامدهای فضایی آن ها در سازماندهی مجتمع های مسکونی معاصر در مقیاسی جهانی است. روش پژوهش بر پایه مطالعات کتابخانه ای و رویکرد مروری-تحلیلی استوار بوده و با بررسی منابع نظری حوزه مطالعات نسلی، جامعه شناسی سکونت و نظریه های معماری مسکن چارچوبی مفهومی برای بازخوانی نیازهای فضایی نسل زد تدوین شده است. یافته ها نشان می دهد که این نسل الگوی سکونت را به صورت ساختاری چندلایه تجربه می کند که در آن مرز میان قلمرو خصوصی و عرصه های جمعی سیال و قابل تنظیم است. ضرورت پیش بینی فضاهای انعطاف پذیر در مقیاس واحد مسکونی، تقویت فضاهای نیمه عمومی به عنوان عرصه های واسط، ارتقای کیفیت ادراکی محیط و ایجاد شبکه ای از فضاهای جمعی چند عملکردی از جمله پیامدهای طراحی در پاسخ به این تحولات است. تحلیل نتایج بیانگر آن است که مجتمع مسکونی معاصر باید به عنوان یک سامانه فضایی پویا درک شود که در آن سازماندهی کالبدی، ساختار اجتماعی و تجربه زیسته در پیوندی متقابل قرار دارند و امکان هم زمان استقلال فردی و مشارکت جمعی را فراهم می آورند.

کلیدواژه ها:

نسل ، زد ، سازماندهی فضایی ، سکونت جمعی ، هویت فضایی