استفاده از نانو بتن های خود ترمیم شونده در کاهش هزینه های تعمیر و نگهداری زیرساخت های شهری

فرسودگی زیرساخت های شهری به ویژه سازه های بتنی چالشی جهانی است که منجر به هزینه های هنگفت، نگهداری، اتلاف منابع و اختلال در خدمات شهری می شود. رویکردهای سنتی تعمیر و نگهداری اغلب واکنشی بوده و قادر به مقابله با سرعت تخریب و محدودیت های اقتصادی و زیست محیطی نیستند. این مقاله به بررسی پتانسیل نانو بتن های خود ترمیم شونده به عنوان راهکاری نوین برای غلبه بر این چالش می پردازد. با بهره گیری از مکانیزم هایی چون کپسول سازی عوامل ترمیم کننده یا به کارگیری نانوذرات تقویت کننده بتن قادر به ترمیم خودکار ترک های میکروسکوپی می گردد. این فناوری نه تنها باعث افزایش چشمگیر طول عمر مفید سازه ها و کاهش نیاز به تعمیرات مکرر می شود بلکه به ارتقاء تاب آوری (Resilience) و پیشبرد اصول اقتصاد چرخشی (Circular Economy) در مدیریت زیرساخت های شهری کمک شایانی می کند. در این پژوهش ضمن تشریح فنی اصول خودترمیمی در نانو بتن ها، به تحلیل اقتصادی مزایای بلندمدت کاهش هزینه های نگهداری و تاثیر آن بر پایداری شهری پرداخته شده است. در نهایت چشم انداز آینده ی استفاده از این نسل نوین از مصالح هوشمند در ساخت و سازهای شهری مورد بحث و بررسی قرار می گیرد.

کلیدواژه ها:

نانو بتن ، خودترمیم شوندگی ، زیر ساخت های شهری ، نگهداری و تعمیرات ، تاب آوری ، اقتصاد چرخشی ، پایداری شهری