معماری در فرآیند ناخودآگاه و بنیان های فکری دوره صفویه و بنیانهای فکری خودآگاه (مورد مطالعه مقایسه معماری دوره صفویه و معاصر)
محل انتشار: پنجمین کنفرانس بین المللی مقاوم سازی لرزه ای
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 20
فایل این مقاله در 34 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ICST05_0890
تاریخ نمایه سازی: 10 مهر 1405
چکیده مقاله:
دوره معاصر است بر اساس آراء مطرح شده در هر دو دوره پیوند بین تولید فرم و خلاقیت حائز اهمیت است بنابراین بر پایه این شاخص و مولفه های تاثیرگذار بر آن مقایسه انجام گرفت. خلاقیت به صورت علمی و منطقی ماهیت خودآگاه و خلاقیت شهودی و هنری ماهیت ناخودآگاه دارد. نتایج مقایسه ای نشان داد در معماری صفویه در فرآیند آفرینش آثار و مصنوعات خویش هنرمند نیز خود متحول شده و آفرینشی تازه و خلقی نو می یابد. وظیفه هنرمند در رابطه متقابل با محصول آفریده خویش، هدایت نفس در حرکت است. دوره صفویه بنیان های فکری غنی و قوی در فرآیند ناخودآگاه داشته که به تبع آن معماری و تولید فرم از آن متاثر است. هنر قدسی خلاف هنر مدرن قبل از آنکه سبک باشد، معناست. معماران اعتقاد به پدیدار دارند و به جایگاه خود به مثابه یک کل و تضادهای موجود در زمینه و انعطاف باهنرمند اتکای بسیار زیادی دارند. معمار از دید آنها کسی است که واقعیت را بازآفرینی می کند و آنچه مهم است اعتماد است. در مطالعات معماری مبناهای فکری متفاوتی در تولید فرم تاثیرگذارند که این وحدت سرشت انسان ها، تجربیات وجودی و بنیان ها در حوزه های متعدد قابل دسته بندی هستند، از جمله خودآگاه و ناخودآگاه. پژوهشگر درصدد است تا دریابد تا چه اندازه ضمیر ناخودآگاه در تولید فرم در دوره صفویه و همچنین تا چه اندازه ضمیر خودآگاه در تولید فرم در دوره معاصر موثر بوده است. این پژوهش با رویکرد کیفی و مبتنی بر دو راهبرد بیان فردی با تاکید بر یک خلاقیت انزواطلبانه بدون توجه به یک نظم یکپارچه بر ارزش ها و تولید فرم در جهت ارتقاء کیفی طراحی و فرم می باشد. با توجه به برنامه ریزی خوانا و دقیقی از مساله طراحی داشت که توانایی معمار در درک کامل و همه جانبه لازمه آن بررسی ریشه های اصلی نیازهای انسانی، مفاهیم موجود در جهان هستی و یافتن الگوهایی برای آنهاست. پژوهش درصدد اتصال به ناخودآگاه است و می تواند بدون گذاشتن پل میان بنیان های فکری معماری مبتنی بر حکمت ایرانی-اسلامی با معماری دوران معاصر، ناسازگاری ها را گرفت و به این مهم دست یافت. نتیجه حاصل برای بهره گیری از مفاهیم ناخودآگاه در مواجهه با طراحی پروژه های معماری منجر می شود. با این روند، سازگاری بنا با زمینه در فرآیند تولید فرم اعمال خواهد شد.
کلیدواژه ها:
حکمت ، ناخودآگاه ، خودآگاه ، معماری ، خواستهای روانی و روحانی کاربران ، صفویه ، معماری معاصر ، فرآیند تولید فرم
نویسندگان
سمانه هاشمزهی
دانشجوی دکتری، معماری گروه معماری واحد بوشهر دانشگاه آزاد اسلامی بوشهر ایران
جمال الدین مهدی نژاد درزی
گروه معماری دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی تهران ایران
باقر کریمی
استادیار گروه معماری واحد بوشهر دانشگاه آزاد اسلامی بوشهر ایران