تحلیل حقوقی معیارهای ارزیابی کیفی و فنی در نظام مناقصات ایران با رویکرد توسعه پایدار

نظام مناقصات به عنوان یکی از مهمترین ابزارهای تامین نیازهای دولت نقش تعیین کننده ای در تحقق کارآمدی اقتصادی، شفافیت اداری و تضمین رقابت سالم دارد. در این میان، نحوه به کارگیری معیارهای ارزیابی کیفی و فنی در فرآیند انتخاب پیمانکار یا تامین کننده از عوامل موثر در کیفیت تصمیم گیری و اجرای موفق قراردادهای تدارکات دولتی به شمار می رود. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از مطالعه تطبیقی به بررسی جایگاه معیارهای کیفی و فنی در نظام مناقصات ایران و تحلیل چالش های حقوقی و اجرایی آن می پردازد. داده های پژوهش بر پایه قوانین و آیین نامه های داخلی، اسناد بین المللی و گزارش های نهادهای تخصصی در حوزه تدارکات عمومی گردآوری شده است. یافته های تحقیق نشان می دهد که اگرچه مقررات ایران به صورت نسبی امکان استفاده از ارزیابی های کیفی و فنی را پیش بینی کرده اند اما در عمل عمدتا غلبه رویکرد قیمت محور، ابهام در معیارها، فقدان شاخص های توسعه پایدار و نبود استانداردهای یکپارچه، ارزیابی کارآمدی این سازوکارها را محدود ساخته است. پژوهش حاضر ضمن تبیین تمایز میان ارزیابی کیفی و فنی بر ضرورت بازطراحی نظام ارزیابی مناقصات با تاکید بر شفافیت، استانداردسازی شاخص ها، تحلیل هزینه چرخه عمر و ادغام ملاحظات توسعه پایدار تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

مناقصات دولتی ، ارزیابی کیفی و فنی ، توسعه پایدار ، مدیریت پروژه و ساخت