ارزیابی پتانسیل طراحی شهری حساس به آب با رویکرد کاهش رواناب و بهره وری انرژی (نمونه مطالعاتی مجتمع مسکونی گلپارک تبریز)

کمبود آب و مدیریت ناپایدار رواناب های سطحی از چالش های اصلی شهرهای نیمه خشک ایران از جمله تبریز است. رویکرد طراحی شهری حساس به آب (WSUD) با ترکیب زیرساخت های سبز و آبی راهکاری موثر برای کاهش رواناب، تغذیه سفره های زیرزمینی و کاهش تقاضای آب شرب ارائه می دهد. این مقاله با هدف ارزیابی پتانسیل پیاده سازی WSUD در مجتمع مسکونی گلپارک تبریز انجام شده است. ابتدا مساحت فضاهای نفوذپذیر و نفوذناپذیر سایت با استفاده از نقشه های پروژه استخراج گردید (مساحت کل ۱۵۶.۵۷۴ مترمربع، مساحت بلوک ها ۳۰.۳۰۴، معابر ۲.۷۳۲ و فضای سبز موجود ۲.۹۶۰ مترمربع). سپس با بهره گیری از آمار بارندگی سالانه تبریز میانگین ۲۸۵ میلی متر و ضرایب رواناب استاندارد، حجم رواناب قابل جمع آوری محاسبه شد. نتایج نشان می دهد که با اجرای راهکارهایی همچون روسازی نفوذپذیر، حوضچه های نگهداشت، باغ های بارانی و جمع آوری آب باران از پشت بام ها می توان حدود ۳۲.۰۰۰ مترمکعب آب در سال ذخیره و به جای آب شرب برای آبیاری فضاهای سبز و پارک اسپری آب استفاده نمود. این میزان کاهش مصرف آب شرب معادل صرفه جویی تقریبی ۴۵۰.۰۰۰ کیلووات ساعت انرژی در سال برای پمپاژ و تصفیه خواهد بود. همچنین سطوح نفوذپذیر و پوشش گیاهی جدید به کاهش دمای سطح و بهبود آسایش حرارتی کمک می کنند. در نهایت اینکه طراحی شهری حساس به آب در مجتمع گلپارک علاوه بر مدیریت پایدار آب دارای منافع قابل توجه در بهره وری انرژی و ارتقای کیفیت محیطی است.

کلیدواژه ها:

طراحی شهری حساس به آب ، مجتمع مسکونی گلپارک ، تبریز ، رواناب سطحی ، بهره وری انرژی ، مدیریت پایدار آب