هویت فضایی در معماری متاورسی بررسی تعامل ادراک، حس تعلق در محیط دیجیتال در راستای تکمیل پروژه ملی ایران ورس اولین متاورس (ایران)

امروزه با گسترش متاورس به عنوان محیطی دیجیتال و فاقد کالبد فیزیکی مفاهیم بنیادین معماری - مانند تعامل ادراک فضایی و حس تعلق - نیاز به باز تعریف اساسی دارند. فقدان ساختار مادی در این فضاها شکل گیری هویت فضایی معنادار را با چالش مواجه کرده و در عین حال پیامدهای روانی، اجتماعی و فرهنگی نوظهوری را ایجاد می کند که طراحی این محیط ها را پیچیده تر می سازد. این پژوهش در پی پاسخ به این پرسش است که چگونه می توان در چارچوب معماری متاورسی با درک عمیق تعاملات کاربری فرایندهای ادراک فضایی و ایجاد حس تعلق در محیط های فاقد کالبد فیزیکی، هویت فضایی معنادار و پایدار شکل داد؟ این پژوهش از نوع تحقیقات کیفی از نظر هدف کاربردی و از نظر روش شناسی توصیفی-تحلیلی می باشد و از روش سناریونویسی جهت تحلیل سناریوهای پیش رو برای توسعه و گسترش اهداف پژوهش بهره گرفته می شود. نتایج پژوهش بیانگر این مهم است که شکل گیری هویت فضایی معنادار در معماری متاورسی نیازمند درک عمیق از تعاملات کاربری و فرایندهای ادراک فضایی است. علاوه بر این، شناسایی و مدیریت چالش های روانی، اجتماعی و فرهنگی از اهمیت بالایی برخوردار است. با اتخاذ رویکردهای جامع در سطوح طراحی، فناوری و سیاست گذاری می توان به ایجاد فضایی معنادار و پایدار در متاورس دست یافت که هویت و احساس تعلق را در کاربران تقویت کند. این مسیر نیازمند همکاری میان طراحان، فناوران و سیاست گذاران است تا به یک تجربه کاربری معنادار و غنی در دنیای دیجیتال دست یابیم.

کلیدواژه ها:

هویت فضایی ، معماری متاورسی ، محیط دیجیتال ، ادراک ، حس تعلق