تحول پارادایم های طراحی معماری کم مصرف انرژی با تمرکز بر شبیه سازی انرژی، هوش مصنوعی و سیاست های پایداری
محل انتشار: پنجمین کنفرانس بین المللی مقاوم سازی لرزه ای
سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 36
فایل این مقاله در 10 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد
- صدور گواهی نمایه سازی
- من نویسنده این مقاله هستم
استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:
شناسه ملی سند علمی:
ICST05_0869
تاریخ نمایه سازی: 10 مهر 1405
چکیده مقاله:
افزایش مصرف انرژی در بخش ساختمان به عنوان یکی از چالش های اساسی توسعه پایدار نقش معماری را در کاهش مصرف انرژی و انتشار گازهای گلخانه ای برجسته ساخته است. ساختمان ها سهم قابل توجهی از مصرف نهایی انرژی و تولید دی اکسیدکربن را به خود اختصاص می دهند و تصمیمات اتخاذ شده در فرایند طراحی معماری تاثیر مستقیمی بر عملکرد انرژی آنها دارد. در این میان پارادایم های سنتی طراحی معماری که عمدتا بر تجربه فردی و ملاحظات فرمی استوار بوده اند، در پیش بینی و کنترل عملکرد انرژی ساختمان با محدودیت های جدی مواجه اند. این مسئله ضرورت بازاندیشی در رویکردهای طراحی و توجه به ابزارها و روش های نوین معماری کم مصرف انرژی را آشکار می سازد. هدف این پژوهش، تحلیل تحول پارادایم های طراحی معماری کم مصرف انرژی با تمرکز بر نقش شبیه سازی انرژی، ساختمان، کاربرد هوش مصنوعی در فرایند طراحی، و تاثیر سیاست ها و مقررات پایداری است. پژوهش حاضر با رویکردی تحلیلی - توصیفی و بر پایه مرور نظام مند منابع علمی، بررسی مطالعات موردی منتخب و تحلیل چارچوب های نظری مرتبط انجام شده است. داده های این پژوهش شامل نتایج مطالعات پیشین، گزارش های بین المللی، استانداردهای ساختمانی مرتبط با انرژی، پایداری و نیز داده های استخراج شده از پایگاه Lens.org است که با استفاده از نرم افزار VOSviewer تحلیل شده اند. نتایج این پژوهش نشان می دهد که شبیه سازی انرژی به عنوان یکی از مولفه های کلیدی پارادایم نوین طراحی، امکان ارزیابی عملکرد انرژی ساختمان را در مراحل اولیه طراحی فراهم می کند و نقش موثری در بهینه سازی فرم، پوسته و سیستم های تاسیساتی دارد. از سوی دیگر هوش مصنوعی با بهره گیری از الگوریتم های یادگیری ماشین و بهینه سازی قابلیت پیش بینی دقیق مصرف انرژی و ارائه راه حل های طراحی چندمعیاره را فراهم می سازد. این فناوری موجب انتقال فرایند طراحی از رویکردهای تجربی و آزمون و خطا به تصمیم گیری داده محور و هوشمند شده است. همچنین یافته ها حاکی از آن است که سیاست ها و مقررات پایداری از طریق استانداردهای عملکرد انرژی، کدهای ساختمانی و مشوق های اقتصادی نقش تعیین کننده ای در جهت دهی به پارادایم های طراحی معماری دارند. هم افزایی میان ابزارهای فناورانه و سیاست های پایداری می تواند منجر به کاهش مصرف انرژی، ارتقای آسایش حرارتی و بهبود کیفیت محیط ساخته شده شود.
کلیدواژه ها:
نویسندگان
فائزه اسدپور
استادیار، گروه معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال تهران ایران
مهلا سلمان زاده نجفی
دانشجو کارشناسی ارشد معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال تهران، ایران
امیرحسین شیردل
گروه معماری، دانشکده معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران