راهبردهای معماری برای ارتقای پایداری اقتصادی در مجتمع های مسکونی میان مرتبه (مطالعه موردی تهران)

پایداری اقتصادی یکی از ابعاد حیاتی توسعه پایدار در حوزه معماری و شهرسازی است که تاثیر بسزایی بر کیفیت و دوام سکونتگاه های شهری دارد. این پژوهش به بررسی شاخصهای بومی پایداری اقتصادی در طراحی مجتمع های مسکونی میان مرتبه در شهر تهران با تاکید بر تفاوتهای منطقه ای پرداخت. هدف اصلی تحقیق شناسایی و اولویت بندی شاخص هایی است که می توانند ضمن کاهش هزینه های ساخت و بهره برداری تاب آوری اقتصادی و دوام بلندمدت این مجتمع ها را ارتقا دهند. مطالعه حاضر بر این فرض استوار است که طراحی مجتمع های مسکونی در تهران بدون توجه به شرایط اقتصادی، فرهنگی و کالبدی بستر محلی نمی تواند از پایداری اقتصادی لازم برخوردار باشد. در این راستا شاخص هایی نظیر هزینه های نگهداری، طول عمر، مصالح، قابلیت انطباق پذیری، فصل، مدیریت مشاعات و هزینه های جاری به عنوان معیارهای بومی مورد تحلیل قرار گرفته اند. تفاوت های اقتصادی و اجتماعی مناطق تهران مبنای قوی برای تفکیک اولویت ها و رویکردهای طراحی است؛ به طوری که هر منطقه نیازمند راهکارهای خاص متناسب با توان اقتصادی و ویژگی های محلی خود است. نتایج پژوهش نشان می دهد که پایداری اقتصادی مجتمع های میان مرتبه مستلزم طراحی و مدیریت اقتصادی بومی شده است که چرخه عمر بنا و توان مالی ساکنان را در نظر گیرد. توجه به این شاخص ها می تواند از بروز مشکلاتی مانند هزینه های سنگین، نگهداری، افت کیفیت محیط سکونت و فرسودگی زودرس ساختمان ها جلوگیری کند. این تحقیق مدل مفهومی را برای ارتقای تاب آوری اقتصادی مجتمع های مسکونی مبتنی بر شاخص های بومی و تفاوت های منطقه ای ارائه می کند که می تواند راهنمای مناسبی برای سیاست گذاران و طراحان در توسعه پایدار سکونتگاه های شهری باشد.

کلیدواژه ها:

پایداری ، اقتصادی ، شاخصهای بومی ، مجتمع های مسکونی میان مرتبه ، توسعه شهری پایدار