شکاف عدالت فضایی در توزیع پارک ها و فضاهای سبز شهری بررسی خدماتی سبز میان محله های پردرآمد و کم درآمد در شهرهای معاصر

پارک ها و فضاهای سبز شهری برای کیفیت محیط زیست، سلامت عمومی و انسجام اجتماعی نقشی اساسی دارند. با این حال، توزیع آنها در سطح شهرها اغلب نابرابر است و آنچه را که پژوهشگران «شکاف» «سبز» می نامند، پدید می آورد؛ یعنی وضعیتی که در آن محله های کم درآمد به طور نظام مند دسترسی کمتری به فضاهای سبز باکیفیت نسبت به محله های پردرآمد دارند. این مقاله توصیفی و فراملی با هدف مرور ادبیات معاصر شهرسازی در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶ نگاشته شده است. مقاله با بهره گیری از ۱۶ منبع معتبر بین المللی و چارچوب سه بعدی عدالت فضایی عدالت توزیعی، رویه ای و شناختی به توصیف چگونگی بروز شکاف سبز در شهرهای جهان می پردازد. یافته ها نشان می دهد که محله های کم درآمد در شهرهای مختلف جهان ۳۰ تا ۵۰ درصد دسترسی کمتری به پارک های باکیفیت دارند همچنین ناعدالتی های رویه ای مانند حذف مستاجران و اقلیت ها از فرآیندهای مشارکتی به طور نظام مند نابرابری های توزیعی را تشدید می کند. ناعدالتی های شناختی از جمله نادیده گرفتن ارزش های فرهنگی غیر غربی نسبت به فضاهای سبز نیز این نابرابری را تثبیت می کند. مقاله نتیجه می گیرد که تحقق عدالت فضایی نه فقط به افزودن پارک های بیشتر، بلکه به اصلاح فرآیندهای برنامه ریزی و مرکزیت دادن به جوامع به حاشیه رانده شده نیاز دارد. توصیه های سیاستی بر راهبردهای «به اندازه کافی سبز» عادلانه تاکید دارند که از یک سو دسترسی به پارک را در محله های محروم افزایش می دهد و از سوی دیگر از جابه جایی اجباری ساکنان کم درآمد جلوگیری می کند. این مقاله توصیفی برای ارائه در همایش های بین المللی شهرسازی طراحی شده و بینش های کاربردی برای برنامه ریزان، سیاست گذاران و پژوهشگران ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

عدالت ، فضایی ، پارک های شهری ، شکاف ، سبز ، محله های کم درآمد ، و پر درآمد