تبیین مولفه های موثر فضاهای نیمه باز انعطاف پذیر بر ارتقای حس امنیت ادارک شده و رضایت سکونتی در مجتمع های مسکونی

افزایش ساخت مجتمع های مسکونی در شهرهای معاصر، به ویژه در قالب الگوهای متراکم موجب کاهش کیفیت فضاهای جمعی و تضعیف نقش فضاهای واسط میان حوزه خصوصی و عمومی شده است. در این میان، فضاهای نیمه باز انعطاف پذیر می توانند به عنوان بستری موثر در ارتقای کیفیت محیط های مسکونی عمل کنند و نقش مهمی در بهبود تجربه سکونتی ساکنان ایفا نمایند. با این حال ارتباط میان ویژگی های این فضاها و تاثیر آنها بر حس امنیت ادراک شده و رضایت سکونتی کمتر به صورت یکپارچه مورد توجه قرار گرفته است. هدف این پژوهش، تبیین مولفه های موثر فضاهای نیمه باز انعطاف پذیر و بررسی نقش آنها در ارتقای حس امنیت ادراک شده و رضایت سکونتی در مجتمع های مسکونی است. روش تحقیق در این مطالعه از نوع توصیفی تحلیلی بوده و داده ها به صورت اسنادی و بر پایه مطالعات کتابخانه ای گردآوری شده اند. نتایج نشان می دهد که انعطاف پذیری فضایی از طریق افزایش حضورپذیری و تعاملات اجتماعی زمینه ساز ارتقای حس امنیت ادراک شده بوده و این امر در نهایت به بهبود رضایت سکونتی منجر می شود. بنابراین توجه به طراحی فضاهای نیمه باز انعطاف پذیر می تواند نقش مهمی در ارتقای کیفیت زندگی در مجتمع های مسکونی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

فضاهای نیمه باز ، انعطاف پذیری فضایی ، حس امنیت ادراک شده ، رضایت سکونتی