بازآفرینی معماری بومی مازندران در طراحی مجموعه های گردشگری پایدار: رویکرد تحلیلی

معماری بومی به عنوان حاصل تعامل بلندمدت انسان با محیط طبیعی و فرهنگی دارای ظرفیتهای ارزشمندی در دستیابی به توسعه پایدار است استان مازندران با برخورداری از شرایط اقلیمی و فرهنگی خاص یکی از مهمترین مقاصد گردشگری کشور محسوب می شود؛ با این حال، بسیاری از مجموعه های گردشگری معاصر این منطقه، فاقد هویت بومی و سازگاری با بستر محیطی هستند. پژوهش حاضر با هدف تحلیل بازآفرینی معماری بومی مازندران در طراحی مجموعه های گردشگری پایدار انجام شده است. روش تحقیق توصیفی تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات کتابخانه ای و تحلیل کیفی گردآوری شده اند نتایج پژوهش نشان می دهد که بازآفرینی آگاهانه اصول معماری بومی، با تاکید بر منطق اقلیمی کالبدی و فرهنگی می تواند نقش موثری در ارتقای کیفیت فضایی حفظ هویت مکانی و تحقق پایداری در مجموعه های گردشگری ایفا کند این پژوهش بر ضرورت تلفیق خلاقانه معماری بومی و طراحی مدرن به عنوان راهبردی موثر در توسعه گردشگری پایدار تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی معماری بومی ، گردشگری پایدار ، اقلیم مرطوب ، فرهنگ محلی