طراحی ساختمان پارک موزه با رویکرد کاهش مصرف انرژی با استفاده از هوشمندسازی جداره

این پژوهش با هدف طراحی پارک موزه فناوری به عنوان نمونه ای از معماری پایدار و هوشمند انجام شده است. پروژه با تمرکز بر کاهش مصرف انرژی و بهره گیری از فناوری های نوین جداره ای پاسخ به دو نیاز اصلی معماری معاصر ایران است: کمبود مراکز تخصصی برای تبادل دانش معماری و فناوری و ضرورت کاهش وابستگی به منابع فسیلی در ساختمان ها. پارک موزه فضایی چند عملکردی شامل بخش های آموزشی، پژوهشی، فرهنگی و نمایشگاهی است که ضمن ایفای نقش موزه ای بستری برای آموزش و ترویج علم معماری و فناوری فراهم می کند. اصول معماری پایدار در طراحی مجموعه رعایت شده و شامل استفاده از انرژی خورشیدی، تهویه طبیعی، نورگیری هدفمند و مصالح کم انرژی است. هوشمندسازی جداره ها با شیشه های دو و سه جداره، پوشش های Low-E، گازهای بی اثر، قاب های ترمال بریک و کنترل خودکار نور و دما، عملکرد حرارتی و نوری ساختمان را بهینه کرده و مصرف انرژی سرمایشی و گرمایشی را تا ۴۰% کاهش داده است. فناوری های تطبیقی مانند شیشه های الکتروکرومیک و فوتوکرومیک امکان تغییر پویا و متناسب با شرایط اقلیمی را فراهم می کنند. سه بخش اصلی پروژه شامل ساختمان اداری، آمفی تئاتر و موزه فناوری با هندسه ها و عملکردهای مکمل طراحی شده اند. فرم های منظم اداری در کنار ساختار سیال موزه تعادلی از نظم علمی و خلاقیت فناورانه ایجاد می کنند. نور طبیعی، مسیرهای حرکتی هوشمند و دیدهای باز به فضای سبز از ویژگی های کلیدی سازماندهی فضایی هستند. بررسی نمونه های جهانی مانند موزه علوم زاها حدید و موزه علوم شانگهای الهام بخش طراحی بومی این پارک موزه بوده است. این پژوهش نشان می دهد که تلفیق فناوری های نوین با هوشمندسازی جداره ها می تواند الگویی نوین از معماری فرهنگی و آموزشی پایدار در ایران ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

پارک موزه ، موزه فناوری اطلاعات ، جداره هوشمند ، بهینه سازی انرژی ، اتلاف انرژی