تلفیق معماری بیونیک و هنر سنتی برای خلق معماری پایدار معاصر

امروزه بحران های زیست محیطی و تغییرات اقلیمی نیاز به رویکردی نوین در معماری را ضروری ساخته است. این مقاله با روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و از طریق مرور نظام مند منابع کتابخانه ای به بررسی این فرضیه می پردازد که تلفیق هوشمندانه اصول و مفاهیم معماری بیونیک با ارزش های پایدار نهفته در هنر و معماری سنتی ایران می تواند به خلق الگویی موثر برای معماری پایدار معاصر بینجامد. در این مسیر پس از تشریح مبانی نظری هر دو حوزه و تحلیل نقاط اشتراک آنها در راستای پایداری چارچوبی مفهومی برای این تلفیق ارائه و نمونه های موفق موردی تحلیل می شوند. یافته ها نشان می دهد که این هم آمیزی می تواند منجر به خلق معماری ای شود که علاوه بر پاسخ گویی به نیازهای زیست محیطی و کارکردی از اصالت فرهنگی و زیبایی شناسی برخوردار است.

کلیدواژه ها:

معماری بیونیک ، هنر سنتی ، معماری پایدار ، معماری معاصر ، پایداری فرهنگی ، زیست محیطی