تحول در پارادایم پایداری معماری تحلیل چندوجهی تعامل فناوریهای نوین و روشهای طراحی تطبیقی در ایجاد زیست بوم های مقاوم

این مقاله به بررسی عمق تاثیر تحولات تکنولوژیکی مانند هوش مصنوعی فابریکیشن دیجیتال و سیستم های مبتنی بر داده بر بازتعریف مفاهیم پایداری در طراحی و ساخت معماری می پردازد. تمرکز اصلی بر فرآیندهای تطبیقی (Adaptive Processes) و چگونگی تبدیل ساختارها به سیستم های خودسازگار با محیط زیست است. با تکیه بر روش تحلیل نظری ساختاری تاثیر این فناوری ها بر کاهش ردپای کربن بهینه سازی مصرف منابع و افزایش طول عمر مفید ساختمان ها مورد واکاوی قرار گرفته است. نتایج نشان می دهد که همگرایی میان الگوریتم های پیش بین و فرآیندهای ساخت افزایشی پارادایم سنتی پایداری را به سطح بالاتری از تعامل زیست محیطی منتقل می کند.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، فناوری های نوین ، طراحی تطبیقی ، هوش مصنوعی در معماری ، فابریکیشن دیجیتال ، زیست بوم های مقاوم