تحلیل تطبیقی اثرات چرخه حیات (LCA) مصالح سنتی و صنعتی در معماری پایدار

هدف اصلی این پژوهش انجام یک تحلیل تطبیقی دقیق بر اساس رویکرد چرخه حیات (LCA) برای ارزیابی پیامدهای زیست محیطی مصالح ساختمانی سنتی (بوم آورد) در مقایسه با مصالح صنعتی رایج در پروژه های معماری پایدار است. با توجه به افزایش بحران های اقلیمی و ضرورت کاهش انتشار گازهای گلخانه ای ناشی از صنعت ساخت و ساز، انتخاب مصالح با کمترین کربن خاکستری (Embodied Carbon) امری حیاتی است. روش تحقیق بر پایه تحلیل کمی LCA با تمرکز بر فازهای استخراج، تولید، حمل و نقل و پایان عمر (End-of-Life) استوار است. در این مطالعه موردی مصالحی نظیر آجر سنتی و خشت در برابر بتن آماده و فولاد صنعتی مقایسه شده اند. یافته های کلیدی نشان می دهد که مصالح سنتی به طور متوسط بین ۴۰ تا ۶۵ درصد انتشار دی اکسید کربن کمتری در طول چرخه حیات خود دارند، عمدتا به دلیل نیاز کمتر به انرژی حرارتی بالا در فرآیند تولید و محلیت منابع. نتیجه گیری اصلی این است که ادغام هوشمندانه مصالح بوم آورد در طراحی های مدرن نه تنها الزامات معماری پایدار را برآورده می سازد، بلکه می تواند به طور قابل توجهی پایداری زیست محیطی پروژه ها را ارتقا دهد.

کلیدواژه ها:

LCA ، کربن خاکستری ، مصالح بوم آورد ، معماری پایدار ، تحلیل تطبیقی ، اثرات چرخه حیات