بهینه سازی طراحی بایوفیلیک در مجتمع های مسکونی بلند مرتبه تهران با استفاده از هوش مصنوعی تحلیل تطبیقی نمونه های داخلی و خارجی

رشد بی رویه ی شهرنشینی در تهران و افزایش تراکم ساختمانی کیفیت زیست پذیری در مجتمع های مسکونی بلندمرتبه را به شدت کاهش داده است. در این میان طراحی بایوفیلیک به عنوان رویکردی نوین در معماری معاصر می کوشد با بازگرداندن عناصر طبیعی به محیط های مصنوع پیوند انسان و طبیعت را احیا کند. پژوهش حاضر با هدف ارائه ی چارچوبی برای بهینه سازی طراحی بایوفیلیک در مجتمع های بلندمرتبه ی تهران با استفاده از الگوریتم های هوش مصنوعی و مدلسازی پارامتریک انجام شده است. روش تحقیق ترکیبی (کیفی-کمی) است. در بخش کیفی شاخص های بایوفیلیک موثر بر سلامت روان و رضایت ساکنان از طریق مصاحبه با خبرگان و تحلیل منابع استخراج شد. در بخش کمی این شاخص ها در قالب متغیرهای طراحی نظیر عمق تراس نسبت فضای سبز به زیربنا و کیفیت نور (طبیعی) مدل سازی و در یک پروژه ی واقعی در شمال تهران بهینه سازی شدند. نتایج نشان داد که نور طبیعی و پیوستگی دید بصری به فضای سبز بیشترین تاثیر را بر کاهش استرس و افزایش رضایت ادراک شده ساکنان دارند. مطالعه ی تطبیقی نمونه های برج های بایوفیلیک داخلی و خارجی نشان داد که در صورت بهره گیری از فناوری های هوشمند حتی در بافت های متراکم نیز می توان تجربه ی طبیعت را در ارتفاع بازآفرینی کرد.

کلیدواژه ها:

طراحی بایوفیلیک ، هوش مصنوعی ، نور طبیعی ، مجتمع مسکونی بلندمرتبه ، سلامت روان ، تهران ، بهینه سازی پارامتریک