طراحی معماری مشارکتی به عنوان ابزار ارتقای تاب آوری لرزه ای و زیست محیطی محلات شهری

در دهه های اخیر افزایش آسیب پذیری شهرهای ایران در برابر مخاطرات طبیعی به ویژه زلزله ضرورت بازاندیشی در فرآیند طراحی معماری را دو چندان کرده است. این پژوهش با رویکردی میان رشته ای به تحلیل نقش طراحی معماری مشارکتی در ارتقای تاب آوری لرزه ای و زیست محیطی محلات شهری میپردازد. در این چارچوب مشارکت ساکنان در تصمیم گیری های طراحی و نوسازی به مثابه عامل موثر در افزایش کیفیت سازه ها، کاهش خطرات ناشی از زلزله و بهبود پایداری محیطی ارزیابی می شود. روش تحقیق مبتنی بر مطالعه موردی و تحلیل تطبیقی نمونه های محلی با الگوهای جهانی است. یافته ها نشان می دهد که تلفیق دیدگاه های مهندسی لرزه ای با مشارکت اجتماعی در سطح طراحی معماری میتواند منجر به تولید فضاهایی تاب آور، کم مصرف و پایدار در چرخه ی عمر ساختمان ها گردد. در پایان مدل مفهومی پیشنهادی برای طراحی مشارکتی مقاوم و پایدار در بافت های شهری ایران ارائه می شود.

کلیدواژه ها:

معماری مشارکتی ، تاب آوری لرزه ای ، پایداری زیست محیطی ، طراحی شهری ، نوسازی محلات