نقش مصالح هوشمند در آسایش روانی کاربران مراکز آموزشی و پژوهشی با رویکرد معماری پایدار

امروزه مصالح هوشمند به عنوان فناوری های نوین در معماری به منظور بهینه سازی شرایط محیطی و افزایش کیفیت فضاهای آموزشی و پژوهشی به کار می روند. این مصالح با توانایی واکنش به محرک های محیطی مانند دما، نور و صوت امکان کنترل دقیق شرایط اقلیمی داخلی را فراهم می آورند که می تواند تاثیر مستقیمی بر آسایش روانی کاربران داشته باشد. هدف از این پژوهش تحلیل نقش مصالح هوشمند در ارتقای آسایش روانی کاربران مراکز آموزشی و پژوهشی با رویکرد معماری پایدار است. روش مورد استفاده این تحقیق تحلیل داده های میدانی از ۱۵۰ کاربر با استفاده از پرسشنامه تخصصی و سنجش محیطی بوده که داده ها با تکنیک های آماری همچون آزمون تی مستقل، تحلیل واریانس و رگرسیون چندمتغیره مورد بررسی قرار گرفته اند. نتایج نشان دهنده افزایش معنادار آسایش روانی و کاهش مصرف انرژی در فضاهای مجهز به مصالح هوشمند نسبت به مصالح سنتی است. یافته ها حاکی از آن است که مصالح هوشمند می توانند به عنوان ابزاری کارآمد در تحقق اهداف معماری پایدار موثر باشند.

کلیدواژه ها:

مصالح ، هوشمند ، آسایش روانی ، معماری پایدار ، مراکز آموزشی