بررسی نقش سازه های بتنی در معماری پایدار با مطالعه موردی کلیسای رونشان لوکوربوزیه

پایداری در معماری معاصر به عنوان مفهومی چندبعدی با عواملی همچون مصالح، اقلیم، فرم و ساختار پیوندی مستقیم دارد. این پژوهش با هدف بررسی نقش سازه های بتنی در تحقق اصول معماری پایدار کلیسای نوتردام دو رونشان اثر لوکوربوزیه را به عنوان نمونه موردی انتخاب کرده است. اهداف تحقیق شامل تحلیل عملکرد سازه ای بتن در شکل دهی به فرم کلی بنا، ارزیابی پاسخگویی سیستم سازه ای به شرایط اقلیمی، سنجش ظرفیت های بتن به عنوان مصالحی پایدار و بررسی ارتباط میان سازه، فرم و معنا است. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر رویکرد توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق منابع کتابخانه ای شامل نقشه ها، تصاویر و مطالعات پیشین گردآوری شده است. تحلیل ها نشان می دهد که بتن مسلح در این بنا نقشی فراتر از یک عنصر سازه ای ایفا کرده و در سه محور اصلی - عملکرد فنی، پایداری محیطی و بیان فضایی - تاثیرگذار بوده است. سقف پوسته ای با انحنای متغیر و ضخامت قابل توجه علاوه بر تحمل بار و هدایت آب باران تعادل بصری و پایداری اقلیمی را تضمین کرده است. دیوارهای بتنی ضخیم با جرم حرارتی بالا نوسانات دمایی را کاهش داده و نیاز به سیستم های مکانیکی را به حداقل رسانده اند. همچنین استفاده از مصالح بومی در پوشش ها ارتباط با بستر طبیعی و هویت منطقه ای را تقویت کرده است. در بعد فضایی، فرم آزاد و نورپردازی کنترل شده ظرفیت بتن را در خلق تجربه ای معنوی و چندلایه آشکار ساخته است. نتایج این تحقیق نشان می دهد که کلیسای رونشان نمونه ای موفق از یکپارچگی مصالح، سازه و ملاحظات اقلیمی است که می تواند به عنوان الگویی الهام بخش برای طراحی های پایدار در شرایط اقلیمی مشابه به کار رود.

کلیدواژه ها:

معماری پایدار ، اقلیم ، سازه بتنی ، کلیسای رونشان ، لوکوربوزیه