کاربرد هوشمندسازی بایونیک در طراحی ساختمان های بلندمرتبه

با گسترش شهرنشینی و افزایش تقاضا برای فضاهای عمودی طراحی ساختمان های بلند مرتبه با چالش هایی چون مصرف بالای انرژی، عدم تطابق با اقلیم و کاهش کیفیت زیست محیطی مواجه شده است. در این میان رویکرد بایونیک که مبتنی بر الگوبرداری از ساختارها و فرایندهای طبیعت است در تلفیق با فناوری های هوشمند می تواند راه حلی نوآورانه و کارآمد برای بهینه سازی عملکرد این نوع سازه ها ارائه دهد. هدف این پژوهش بررسی قابلیتها و مزایای تلفیق هوشمندسازی با طراحی بایونیک در ارتقای کیفیت معماری ساختمان های بلند از منظر زیست محیطی، انرژی پذیری و تعامل پذیری با محیط پیرامونی است. روش تحقیق به صورت کیفی و توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه و اینترنت بوده است. یافته ها نشان می دهد که هوشمندسازی بایونیک نه تنها موجب کاهش مصرف منابع و ارتقای کارایی عملکردی ساختمان می شود بلکه به ایجاد فرم های معماری، تطبیقی خود تنظیم گر و زیباشناسانه نیز کمک می کند. نتیجه گیری حاکی از آن است که ادغام این دو رویکرد می تواند مسیر جدیدی در طراحی پایدار و آینده نگر ساختمان های بلند مرتبه ترسیم نماید.

کلیدواژه ها:

هوشمندسازی ، بایونیک ، ساختمان بلندمرتبه ، معماری