تبیین اصول بهسازی و نوسازی بافت فرسوده شهری در راستای توسعه پایدار شهری

شهرهای ایران با مسئله ای به نام بافت های فرسوده و تاریخی شهر درگیر شده اند که با زندگی جدید شهری و مشخصات یک شهر مدرن ناسازگار و ناهماهنگ است. کالبدشناسی ساختاری و عملکردی این بافت ها نشان دهنده تجلی مشکلاتی نظیر تعارض با ساختار کلی، شهر، تراکم و تمرکز جمعیت و فعالیت ها، افول اقتصادی، افول کیفیت کالبدی، کاهش ارزش های محله ای و سکونتی، افول کیفیت های اجتماعی، شرایط نامطلوب زیست محیطی، دشواری های دسترسی و مشکلات ترافیکی و انحطاط کیفیت های فرهنگی و بصری بوده است. همچنین توسعه سریع شهری در چند دهه معاصر از ابعاد مختلف اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی، سیاسی و محیطی زندگی بشر را تحت تاثیر قرار داده است. مطرح شدن توسعه پایدار به عنوان شعار اصلی هزاره سوم نیز ناشی از اثرات شهرها بر گستره زیست کره و ابعاد مختلف زندگی انسانی است. بدون شک بحث از پایداری و توسعه پایدار بدون توجه به شهرها و شهرنشینی بی معنی خواهد بود. شهرها به عنوان عامل اصلی ایجاد کننده ناپایداری در جهان به شمار می روند و در واقع پایداری شهری و پایداری جهانی هر دو مفهومی واحد هستند. یافته های تحقیق نشان داده است که ضرورت دارد که نسبت به کالبدشکافی آسیب ها، تحلیل ظرفیت ها، بازاندیشی در جایگاه طرح ها و برنامه ها، توجه به مولفه های مغفول مانده در نظام بودجه ریزی و تخصیص منابع شهرداری در ارتباط با بافت های فرسوده، ارزیابی پیامدهای فضایی اجتماعی طرح و برنامه ها و اقدامات مداخله ای، تحلیل و شناخت ظرفیت های منطقه در زمینه نهادینه ساختن برنامه های اجرایی با مشارکت مردم اندیشه کرد.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، نوسازی و بهسازی بافت فرسوده ، ابعاد پایداری در بافت فرسوده