بازآفرینی شهری در بافت های فرسوده با رویکرد مقاوم سازی؛ مورد مطالعه منطقه ۱۸ (تهران)

بازآفرینی شهری یکی از رویکردهای جامع برای مواجهه با چالش های بافت های فرسوده شهری است که به دنبال بهبود کیفیت زندگی، ارتقاء زیرساخت ها و افزایش تاب آوری شهری در برابر بحران ها به ویژه زلزله می باشد. در این میان مقاوم سازی به عنوان یکی از مولفه های اصلی بازآفرینی نقشی کلیدی در کاهش آسیب پذیری و بهبود ایمنی ساکنان مناطق پرخطر ایفا می کند. منطقه ۱۸ تهران به عنوان یکی از مناطق جنوب غربی پایتخت با حجم زیادی از بافت های فرسوده ریزدانه و کم دوام مواجه است که در صورت بروز بحران های طبیعی به شدت آسیب پذیر خواهند بود. وجود ساختمان های فاقد اسکلت مقاوم، عرض کم معابر، کمبود فضاهای باز و ضعف در زیرساخت های خدماتی از مهم ترین چالش های این منطقه محسوب می شود. مقاله حاضر با هدف تحلیل شرایط موجود منطقه ۱۸ و ارائه راهبردهایی در راستای بازآفرینی شهری با رویکرد مقاوم سازی تدوین شده است. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی است و از داده های آماری، مطالعات میدانی و بررسی اسناد فرادست بهره گرفته شده است. نتایج نشان می دهد که تحقق بازآفرینی پایدار و ایمن در این منطقه مستلزم مداخلات همزمان کالبدی، اجتماعی و نهادی با محوریت مشارکت مردمی و حمایت نهادهای مدیریتی است. همچنین بهره گیری از مشوق های قانونی، فناوری های نوین و رویکردهای محله محور در مقاوم سازی نقش مهمی در تحقق اهداف بازآفرینی ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

بازآفرینی شهری ، مقاوم سازی ، بافت فرسوده ، تاب آوری ، منطقه ۱۸ تهران