بازاندیشی در الگوهای معماری پایدار بومی جهت همپیوندی بنای هوشمند و سنتی

بحران انرژی در قرن اخیر یکی از مشکلات زیست محیطی بوده که بر بسیاری از فعالیت های انسانی تاثیر گذارده است و طراحی معماری به عنوان یکی از عوامل موثر در مصرف بالای انرژی با چالش سختی روبرو است. بنابراین مسئله حفظ محیط زیست، نیاز نسل های آینده و بهره گیری از انرژی مفهوم جدیدی را به نام پایداری در علوم مختلف از جمله معماری وارد کرده است. اصول معماری پایدار در بسیاری از بناها و مساکن بومی به طور نسبی رعایت شده است. مصالح سنتی و بومی بسیاری از شاخصه های مصالح پایدار را دارند. لذا با توجه به اینکه اصول به کار رفته در معماری سنتی ایران، هماهنگی، همخوانی و مطابقت بسیار زیادی با اصول معماری پایدار دارد از این رو می توان با شناسایی و ترکیب این اصول در معماری نوین گامی موثر در جهت رسیدن به معماری پایدار برداشت. پژوهش حاضر به روش مروری و از نوع کتابخانه ای بر آن است تا به بررسی بازاندیشی در الگوهای معماری پایدار بومی جهت همپیوندی بنای هوشمند و سنتی بپردازد.

کلیدواژه ها:

ساختمان هوشمند ، معماری پایدار ، معماری بومی