تحلیل تاثیر طراحی و تجهیز فضاهای آموزشی هوشمند بر فرآیند تعلیم و تربیت در مدارس ابتدایی ایران

پژوهش حاضر با هدف تحلیل تاثیر طراحی و تجهیز فضاهای آموزشی هوشمند بر فرآیند تعلیم و تربیت در مدارس ابتدایی ایران انجام شده است. این مطالعه با روش توصیفی- تحلیلی و رویکرد کمی اجرا گردید. جامعه آماری شامل دانش آموزان و معلمان مدارس ابتدایی مناطق منتخب شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۴ بود. نمونه ای ۳۸۴ نفره شامل ۱۹۲ معلم و ۱۹۲ دانش آموز با روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه ای محقق ساخته شامل ۳۰ گویه در چهار بعد تعاملات، کلاسی، مشارکت تحصیلی، انگیزش و خلاقیت بود. روایی پرسشنامه به صورت محتوایی و صوری و با نظر خبرگان تایید شد و پایایی آن با آلفای کرونباخ ۰.۸۷ محاسبه شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۶ و آزمونهای آماری تی تک نمونه ای، رگرسیون چندگانه و تحلیل توصیفی تحلیل شدند. نتایج نشان داد که طراحی و تجهیز فضاهای هوشمند تاثیر معناداری بر تمامی ابعاد مورد بررسی داشته و در بهبود کیفیت یادگیری و تعامل در کلاسهای درس نقش موثری ایفا می کند. در پایان پیشنهاداتی برای توسعه هوشمندسازی فضاهای آموزشی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

طراحی آموزشی ، فضاهای هوشمند ، مدارس ابتدایی ، انگیزش تحصیلی ، خلاقیت ، تعامل کلاس