تاثیر مصالح خود ترمیم شونده و حسگر دار بر دوام سازه های شهری

با توجه به فرسودگی زیرساخت های شهری و افزایش هزینه های نگهداری و تعمیرات استفاده از فناوری های نوین در صنعت ساختمان ضروری به نظر می رسد. هدف اصلی این پژوهش بررسی و تبیین تاثیر مصالح خودترمیم شونده و حسگردار بر دوام سازه های شهری و شناسایی الگوهای مفهومی حاکم بر کاربرد این فناوری ها بود. تحلیل داده ها منجر به استخراج سه مضمون اصلی شد: بهبود پارامترهای فیزیکی مکانیکی، افزایش عمر مفید سازه، کاهش نفوذپذیری و ترمیم خودکار ترک ها بود. مدیریت ریسک و ایمنی، پایش لحظه ای وضعیت سازه، پیشگیری از خرابی های ناگهانی و افزایش تاب آوری در برابر بلایا و چالش های اقتصادی و اجرایی، هزینه اولیه بالا، فقدان استانداردهای ملی مشخص و کمبود نیروی انسانی متخصص. یافته ها نشان داد که ترکیب این دو فناوری پارادایم نگهداری سازه ها را از واکنشی به پیشگیرانه و هوشمند تغییر می دهد. نتایج نشان داد که اگرچه مصالح خود ترمیم شونده و حسگردار پتانسیل بالایی برای ارتقای دوام و ایمنی سازه های شهری دارند اما پذیرش گسترده آنها نیازمند تدوین استانداردهای ملی، ارائه مشوق های اقتصادی و آموزش نیروی متخصص است. سرمایه گذاری بر این فناوری ها در افق بلندمدت، با کاهش هزینه های چرخه عمر سازه توجیه پذیری اقتصادی بالایی دارد.

کلیدواژه ها:

مصالح خود ترمیم شونده ، مصالح حسگر دار ، دوام سازه های شهری