گذر از مدیریت ساخت سنتی به مدیریت یکپارچه و تاب آور انطباق استانداردهای جهانی اقتصاد چرخشی و هوش مصنوعی با چالش های اجرایی ایران

صنعت ساخت و ساز به عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه زیرساخت ها و رشد اقتصادی همواره با پیچیدگی های اجرایی فراوانی روبه رو بوده است. در ایران این صنعت به شدت از چالش های مدیریت سنتی، تاخیرهای مزمن، افزایش بی رویه هزینه ها و تخصیص ناکارآمد منابع رنج می برد. در تقابل با این وضعیت، پارادایم های جهانی مدیریت پروژه های عمرانی با سرعتی چشمگیر در حال گذر به سمت ساخت و ساز ۵.۰ هستند؛ رویکردی که در آن هوش مصنوعی (AI) برای پیش بینی و مدیریت ریسک و اقتصاد چرخشی برای حفظ منابع زیست محیطی به کار گرفته می شوند. هدف از این مقاله مروری و ترویجی واکاوی مسیرهای گذار از مدیریت ساخت سنتی به یک سیستم مدیریت یکپارچه و تاب آور در پروژه های عمرانی ایران است. با بررسی نظام مند ادبیات در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۶، این پژوهش نشان می دهد که اتخاذ ابزارهای مبتنی بر هوش مصنوعی برای تحلیل کلان داده ها و همزادهای دیجیتال و اجرای اصول اقتصاد چرخشی برای کاهش ضایعات و استفاده مجدد از مصالح نه تنها به عنوان یک مزیت رقابتی بلکه به عنوان یک الزام برای بقای شرکت های پیمانکاری در شرایط تورمی و تحریمی ایران شناخته می شود. این مقاله در نهایت یک چارچوب انطباقی ارائه می دهد که نشان می دهد چگونه می توان استانداردهای نوین جهانی را با توجه به محدودیت های اجرایی، قانونی و اقتصادی کارگاه های ساختمانی در ایران بومی سازی نمود.

کلیدواژه ها:

مدیریت ساخت ، تاب آوری ، پروژه ، هوش مصنوعی ، اقتصاد چرخشی ، تاخیرات ، پروژه ساخت و ساز ۵.۰ ، صنعت احداث ایران