طراحی هاب نوآوری معماری و ساخت با رویکرد ارتقاء احساس تعلق و بهره گیری از انرژی های تجدیدپذیر

ساخت پیشرفت های علمی و فناوری در دهه های اخیر ساختارهای سنتی کار و نوآوری را با دگرگونی عمیقی مواجه و ضرورت طراحی هاب های نوآوری به عنوان فضاهای کار اشتراکی خلاق را افزایش داده است. در این میان دو چالش اساسی وجود دارد؛ اول ایجاد حس تعلق و دلبستگی به مکان در کاربران که بهره وری و پایداری اجتماعی فضا را تضمین می کند و دوم بهره گیری از انرژی های تجدیدپذیر برای کاهش آثار زیست محیطی و مقابله با بحران انرژی. این پژوهش با هدف ارائه چارچوب طراحی هاب نوآوری معماری و ساخت در ایران انجام شده است که به طور همزمان به این دو هدف بپردازد. روش تحقیق ترکیبی از مطالعه کتابخانه ای و تحلیل نمونه های موفق جهانی و داخلی است. یافته ها نشان می دهد که مولفه هایی مانند شفافیت بصری، انعطاف پذیری، تنوع فضاها، ارتباط با طبیعت و استفاده از مصالح بومی بیشترین تاثیر را در ارتقاء حس تعلق دارند. همچنین راهبردهایی مثل طراحی یکپارچه فتوولتائیک، تهویه طبیعی و جرم حرارتی، مصالح امکان تامین بخش قابل توجهی از انرژی از منابع تجدیدپذیر را فراهم می کنند. چارچوب طراحی پیشنهادی مبتنی بر الگوی حیاط مرکزی با سقف پنل های خورشیدی و سازماندهی سه ضلع عملکردی در اطراف آن ارائه شده است. پس طراحی تلفیقی و هوشمندانه نه تنها تعارضی بین حس تعلق و پایداری انرژی ایجاد نمی کند بلکه این دو حوزه را تقویت کرده و فضایی مطلوب برای رشد و خلاقیت فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

هاب نوآوری ، احساس تعلق به مکان ، انرژی های تجدیدپذیر ، فضای کار اشتراکی ، طراحی پایدار