اثرات بهره گیری سنگدانه های بازیافتی حاصل از نخاله های ساختمانی در بتن پایدار

در این پژوهش خواص مکانیکی و دوام بتن حاوی سنگدانه های بازیافتی در مقایسه با بتن سنتی با سنگدانه های طبیعی با استناد به مطالعات پیشین مورد بررسی و تحلیل قرار گرفت. پارامترهای کلیدی مانند مقاومت فشاری، کششی و خمشی، گیرش، مدول الاستیسیته و مقاومت در برابر سیکل های ذوب و انجماد سنجیده شدند. یافته های اصلی حاکی از آن است که افزایش سن نمونه ها منجر به افزایش مقاومت در هر دو نوع بتن می شود اما بتن با سنگدانه های طبیعی در سنین بالا مقاومت نهایی بیشتری کسب می کند. ماهیت متخلخل تر و جذب آب بالاتر سنگدانه های بازیافتی چالش هایی نظیر کاهش کارایی و مقاومت فشاری را به همراه دارد. برای غلبه بر این محدودیت ها راهکارهایی چون کاهش نسبت آب به سیمان، افزایش عیار سیمان و استفاده از افزودنی های شیمیایی و معدنی پیشنهاد شده است. در این میان استفاده از پوزولان زئولیت به عنوان جایگزین بخشی از سیمان نتایج قابل توجهی در افزایش مقاومت فشاری به ویژه در سن ۹۰ روزه، کششی و خمشی بتن نشان داده است. همچنین با توجه به سطح مخصوص بالاتر مصالح بازیافتی، نیاز به افزایش حجم خمیر سیمان برای حفظ کارایی استفاده از فوق روان کننده ها را ضروری می سازد. مقاومت در برابر ذوب و یخ زدگی در بتن با سنگدانه های بازیافتی به طور محسوسی کمتر است اگرچه برخی مطالعات مقاومت یکسان را نیز گزارش کرده اند. در نهایت، کاربرد این بتن ها در محیط های خورنده مانند سواحل دریایی بدون تدابیر حفاظتی ویژه توصیه نمی شود. این نتایج بر لزوم اصلاح طرح اختلاط و توجه به شرایط محیطی در استفاده از سنگدانه های بازیافتی تاکید دارند.

کلیدواژه ها:

بتن پایدار ، توسعه پایدار ، سنگدانه بازیافتی ، نخاله ساختمانی ، دوام بتن