بررسی تاثیر صلبیت خمشی رویه شاتکریت بر پاسخ دیواره میخکوبی شده با مدل رفتاری خاک سخت شونده

روش های مختلفی برای پایدارسازی گودها در مناطق شهری وجود دارد که یکی از آنها روش میخکوبی (نیلینگ) است. مطالعه حاضر با استفاده از تحلیل عددی با نرم افزار Midas تاثیر سختی خمشی رویه شاتکریت بر عملکرد و رفتار تغییر شکل گودبرداری های میخکوبی شده را ارزیابی می کند. با افزایش سختی رویه با افزایش مدول الاستیسیته از ۲۲ به ۳۰ میزان جابجایی افقی از ۳۲ به ۲۷/۵ میلیمتر کاهش پیدا می کند و با افزایش سختی دیوار با افزایش ضخامت پوشش شاتکریت از مقادیر ۲۰ تا ۳۵ سانتیمتر میزان کاهش جابجایی افقی به ترتیب ۸/۳، ۱۶ و ۱۸ درصد می باشد. میخکوبی با رویه سخت تر در مقایسه با رویه انعطاف پذیرتر با سختی کمتر نیروی محوری کمتری را تجربه می کنند زیرا در نمای انعطاف پذیرتر پایداری گود فقط توسط نیروهای ایجاد شده در میخ ها حفظ می شد و رویه نقش کمتری را دارد. میزان نیرو از ۴۶ به ۴۱/۵ کیلونیوتن کاهش پیدا کرد (۹/۸ درصد). از طرف دیگر مشاهده می شود که تاثیر سختی که وابسته به افزایش مقاومت بتن با هزینه بالا دارد تا محدوده ۲۵ گیگاپاسکال روند کاهشی با شیب بیشتری می باشد. همچنین با افزایش ضخامت رویه از ۲۰ تا ۳۵ سانتیمتر میزان کاهش نیروی بیشینه در نیل به ترتیب حدود ۶/۵، ۱۲ و ۱۴ درصد می باشد بنابراین افزایش سختی همواره تاثیر مثبت بر پاسخ گود شامل نیروی محوری نیل، جابجایی افقی و نشست سطحی خواهد داشت لیکن تامین این امر با افزایش ضخامت یا افزایش مدول الاستیسیته می باشد که بستگی به شرایط پروژه و دسترسی به امکانات دارد. اگر هدف کاهش جابجایی ها در درصد پایین باشد می توان با تغییر جزئی در عیار سیمان و افزایش مقاومت و مدول الاستیسیته بتن به این مهم دست پیدا کرد ولی اگر درصد بالاتر برای بهبود عملکرد گود نیاز باشد افزایش ضخامت گزینه بهتری خواهد بود البته تا حدی که توجیه فنی و اقتصادی در اجرای مرحله ای داشته باشد.

کلیدواژه ها:

پایدار سازی ، گود میخکوبی ، رویه شاتکریت ، نرم افزار Midas ، سختی خمشی رویه