از معماری بومی تا بازآفرینی پایدار تبیین الگوهای سیستان و کاربرد آن در روستای قلعه نو

معماری بومی به عنوان برآیند تعامل انسان با محیط یکی از مهم ترین منابع دانش در مواجهه با شرایط اقلیمی به شمار می رود. منطقه سیستان با اقلیم گرم و خشک و پدیده غالب بادهای ۱۲۰ روزه نمونه ای شاخص از انطباق معماری با شرایط محیطی است. هدف این پژوهش، تبیین الگوهای معماری بومی سیستان و بررسی کاربرد آن در بازآفرینی بافت روستای قلعه نو می باشد. روش تحقیق توصیفی-تحلیلی بوده و داده ها از طریق مطالعات اسنادی و برداشت های میدانی گردآوری شده اند. نتایج نشان می دهد که عناصر معماری بومی نظیر فرم گنبدی، مصالح بوم آورد، جهت گیری بناها، بافت متراکم و بهره گیری از جریان باد نقش موثری در ایجاد آسایش حرارتی و کاهش مصرف انرژی داشته اند. همچنین اقدامات بازآفرینی در روستای قلعه نو در مواردی منطبق با این اصول و در برخی موارد نیازمند بازنگری بر اساس الگوهای بومی می باشد. در نهایت معماری بومی سیستان می تواند به عنوان الگویی کارآمد در بازآفرینی پایدار سکونتگاه های روستایی در شرایط تغییرات اقلیمی مطرح گردد.

کلیدواژه ها:

معماری بومی ، سیستان ، اقلیم گرم و خشک ، بازآفرینی پایدار ، روستای قلعه نو