سازوکارهای طراحی معماری همساز با محیط در شهر اهواز؛ با تاکید بر کنترل آلاینده ها

طراحی معماری همساز با محیط در شهر اهواز به دلیل شرایط ویژه اقلیمی، آلودگی های صنعتی و ترافیکی و شدت تابش خورشید، نیازمند رویکردی یکپارچه و بومی محور است. توجه به ویژگی های اقلیمی، جهت گیری ساختمان ها، بهینه سازی پوسته های معماری، استفاده از مصالح سازگار با محیط و بهره گیری از تهویه طبیعی از جمله اصولی هستند که می توانند در کاهش مصرف انرژی و محدودسازی تجمع آلاینده ها در فضاهای داخلی و پیرامونی موثر باشند. در این چارچوب معماری به عنوان ابزاری فعال در بهبود شرایط زیست محیطی شهری مطرح می شود که فراتر از پاسخگویی به نیازهای عملکردی، به کنترل آلاینده ها و ارتقاء سلامت شهروندان یاری می رساند. این پژوهش با تمرکز بر سازوکارهای طراحی معماری به بررسی راهکارهایی پرداخته که ضمن ارتقاء کیفیت محیط انسان ساخت نقش موثری در کاهش و کنترل آلاینده های محیطی ایفا نمایند. نتایج تحقیق نشان می دهد که پیش بینی فضاهای سبز افقی و عمودی، طراحی نماهای فعال و فناوری های نوین در ترکیب با الگوهای طراحی اقلیم گرا می تواند موجب کاهش ذرات معلق و بهبود کیفیت هوای محلی شود و در کل معماری همساز با محیط در صورت انطباق با زمینه های اقلیمی شهر اهواز می تواند نقش موثری در پایداری زیست محیطی و ارتقاء کیفیت زیست شهروندان ایفا کند. روش تحقیق این نوشتار توصیفی تحلیلی با امکان بهره گیری از منابع کتابخانه ای و وبسایت های مرتبط با موضوع بوده است.

کلیدواژه ها:

طراحی همساز با محیط ، طراحی نما ، فرآیند طراحی ، فناوری ساختمانی ، ضد آلودگی ، اهواز