ارزیابی تغییرات اقلیمی و تاثیر آن بر ظرفیتهای گردشگری چابهار با استفاده از شاخصهای آسایش اقلیمی و کلیماتوریسم (۲۰۲۴-۱۹۹۰)

تغییرات اقلیمی به طور فزاینده ای الگوهای زمانی و مکانی گردشگری را در مناطق ساحلی جنوبی مانند چابهار تحت تاثیر قرار داده است که میزان تناسب اقلیم برای گردشگری برای برنامه ریزی پایدار در این حوزه ضروری است. این مطالعه با استفاده از سه شاخص زیست اقلیمی شامل شاخص اقلیم گردشگری (TCI)، شاخص آسایش روزانه (CID)، و شاخص آسایش شبانه (CIA) به ارزیابی قابلیت اقلیم پذیری گردشگری چابهار در بازه زمانی ۱۹۹۰ تا ۲۰۲۴ پرداخته است. یافته ها نشان می دهد که ماه های زمستان (ژانویه تا مارس) و پاییز (اکتبر و نوامبر) به طور پیوسته شرایط «بسیار خوب» تا «ایده آل» برای گردشگری داشته اند. در مقابل مقادیر شاخص TCI در ماه های گرم تابستان (ژوئن تا آگوست)، به ویژه پس از سال ۲۰۱۵ کاهش یافته و به سطح «قابل قبول» یا حتی «مرزی» رسیده است. شاخص CID نیز در این ماه ها افت قابل توجهی در میزان آسایش روزانه گردشگران نشان می دهد در حالی که شاخص CIA شرایط نسبتا پایدار و مطلوب تری را در شب ارائه می کند. این نتایج بر تاثیر مستقیم تغییرات اقلیمی به ویژه افزایش دما و رطوبت تاکید دارد و ضرورت تدوین راهبردهای سازگار از جمله توسعه گردشگری شبانه در ماه های گرم را نشان می دهد. این پژوهش می تواند مبنایی برای سیاستگذاری گردشگری مقاوم به تغییرات اقلیم در منطقه چابهار فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

گردشگری ، پایدار گردشگری ، شبانه ، پایداری برنامه ریزی گردشگری ، تغییرات اقلیمی