مروری جامع بر روش زمان دوام در تحلیل لرزه ای سازه ها

روش زمان دوام یکی از روشهای نوین و کارآمد تحلیل دینامیکی تاریخچه زمانی در مهندسی زلزله است که در آن سازه نسبت به زمان به جای چندین رکورد زلزله مقیاس شده، تحت تاثیر شتاب نگاشتهای مصنوعی از پیش طراحی شده با شدت فزاینده قرار می گیرد. این ویژگی امکان ارزیابی عملکرد سازه را در سطوح مختلف شدت زلزله تنها در یک تحلیل فراهم می سازد. این روش با ارائه همبستگی بین پاسخ سازه و شدت زلزله نیاز محاسباتی را به طور قابل توجهی نسبت به تحلیل تاریخچه زمانی مرسوم کاهش می دهد. در این مقاله مروری جامع بر مبانی، نظری، توسعه تاریخی، انواع تحریک های زمان دوام، کاربردهای عملی، چالش ها و پیشرفت های اخیر این روش و چشم اندازهای آتی آن و مسیرهای آینده تحقیق ارائه شده است. روش زمان دوام در حوزه های مختلفی از جمله ارزیابی و طراحی مبتنی بر عملکرد، طراحی مبتنی بر چرخه عمر، طراحی مبتنی بر ارزش ایمنی لرزه ای و تحلیل چندجزئی لرزه ای کاربرد دارد. نتایج مطالعات نشان می دهد که روش زمان دوام می تواند به عنوان جایگزینی مناسب برای تحلیل دینامیکی افزایشی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روش زمان دوام ، تحلیل غیرخطی ، طراحی مبتنی بر عملکرد ، شتاب نگاشت فزاینده ، تحلیل دینامیکی