بررسی تاثیر طول تیر پیوند بر رفتار ارتجاعی و غیر ارتجاعی قاب بتن مسلح با مهاربند واگرا

قاب های بتن مسلح به عنوان رایج ترین انواع سازه ها به دلیل قرارگیری ایران در مناطق زلزله خیز، نیازمند توجه ویژه ای به عملکرد لرزه ای خود هستند. استفاده از سیستم مهاربند فولادی به عنوان یک روش موثر در بهسازی لرزه ای سازه های بتنی مورد توجه بسیاری از پژوهشگران قرار گرفته است. این سیستم علاوه بر افزایش سختی جانبی، قابلیت جذب انرژی زلزله را نیز فراهم می آورد. در سیستم های مهاربندی، واگرا تیر به عنوان عنصری کلیدی در جذب انرژی عمل می کند و انتظار می رود تغییر شکل های غیر ارتجاعی قابل توجهی در آن رخ دهد. برای دستیابی به عملکرد مطلوب لازم است جزئیات طراحی تیر پیوند به گونه ای باشد که انرژی زلزله را با شکل پذیری کافی جذب کند، در حالی که سایر اعضای سازه مانند ستون ها، مهاربندها و اتصالات در محدوده الاستیک باقی بمانند. در این پژوهش تاثیر استفاده از طول های مختلف تیر پیوند (۵۰، ۸۰ و ۱۰۰ سانتیمتر) بر رفتار ارتجاعی و غیر ارتجاعی قاب های بتن مسلح، تحت تاثیر ۷ شتاب نگاشت زلزله مختلف مورد بررسی قرار گرفته است. دو مدل سازه بتن مسلح ۶ طبقه و ۱۲ طبقه با مقاومت فشاری بتن مرجع (۲۵۰ کیلوگرم بر سانتیمتر مربع) و سازه های ضعیف شده (۱۵۰ کیلوگرم بر سانتیمتر مربع) برای بهسازی شبیه سازی و تحلیل شده اند. نتایج تحلیل ها نشان می دهد که طول تیر پیوند تاثیر قابل توجهی بر عملکرد لرزه ای سازه دارد. به طور کلی تیرهای پیوند با طول کوتاه تر رفتار برشی از خود نشان داده و اتلاف انرژی و شکل پذیری بیشتری را نسبت به تیرهای پیوند بلندتر فراهم می کنند. این امر منجر به کاهش تغییر مکان های طبقات و افزایش مقاومت کلی سازه در برابر بارهای لرزه ای می گردد. بنابراین در طراحی تیر پیوند در قاب های بتن مسلح با مهاربند واگرا، توجه به طول تیر پیوند به عنوان یک پارامتر حیاتی برای دستیابی به عملکرد لرزه ای بهینه ضروری است.

کلیدواژه ها:

طول تیر ، پیوند ، مهاربند واگرا ، بهسازی لرزه ای قاب های بتن آرمه ضعیف ، قاب های بتن مسلح